Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

ΕΚΔΡΟΜΗ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΧΑΛΑΝΔΡΊΤΣΗΣ (Σε Αγία Θεοδώρα, Ι.Μ. Μπούρα και Καλαμάτα)


Η  Ενορία του Ιερού Ναού Αγίου Αθανασίου Χαλανδρίτσης, με επικεφαλής την εφημέριο π. Δημήτριο Παπαγεωργίου και το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο πραγματοποίησε το Σάββατο    Μαΐου 2018 προσκυνηματική εκδρομή στην Ιερά Μονή Μπούρας, την Αγία θεοδώρα Βάστας και την Ιερά Μονή Αγίων Κωνσταντ΄ίνου και Ελένης στην Καλαμάτα. 

    Πρώτος μας σταθμός η Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Μούρας, όπου η ηγουμένη και οι αδελφές μας δέχθηκαν με περίσσεια αγάπη και φιλοξενία. 
     Η Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Μπούρας, βρίσκεται κοντά το χωριό Λεοντάρι της Αρκαδίας και είναι χτισμένη σε κατάφοιτο λόφο. Πιθανολογείται ότι κτίσθηκε τον 12ο αιώνα και ήταν ανδρώα. Στην Τουρκοκρατία, αλλά και στην επανάσταση του 1821 υπήρξε λίκνο της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού. Μπροστά στην Ι.Μονή υπάρχει πύργος, ύψους 10 μέτρων με πολεμίστρες, μαρτυρεί τη συμμετοχή των μοναχών στους απελευθερωτικούς αγώνες της Τουρκοκρατίας. 
       Στα χρόνια της σκλαβιάς το Μοναστήρι γίνεται το καταφύγιο της πίστης και της παιδείας. Διαδίδεται η παιδεία από τον καλόγερο κάτω από το αμυδρό φως του καντηλιού. Εδώ στις δύσκολες στιγμές καταφεύγουν οι κλέφτες κι εδώ συντηρήθηκαν τα όσια και τα ιερά της πατρίδας μας.  Στα ορλοφικά από ένα έγγραφο φαίνεται ότι “υπέστη ερήμωσιν η Ιερά Μονή Μπούρα από την επανάσταση του 1770”. 
      Τον Απρίλιο του 1770 στίφη Τουρκαλβανών καταφθάνουν στο Μοναστήρι και με τα ξίφη τους θα στραβώσουν όλες τις εικόνες και θα παραμορφώσουν τα πρόσωπά τους. Εισβάλλουν στο καθολικό και ρίχνονται μανιασμένοι στην εικόνα της Παναγίας. Άφησαν μονάχα το κατακόκκινο μαφόρι να φουσκοκυμματίζει ανάλαφρα και σιωπηλά την καρτερεμένη Ανάσταση. Λεηλατούν το μοναστήρι και το παραδίνουν στη φωτιά! Ενώ θα πάρουν το κεφάλι του ετοιμοθάνατου Γερο Καλλίνικου και θα το περιφέρουν “τρόπαιο” για να φοβίζουν τους ραγιάδες.
      Στην επιδρομή του Ιμπραήμ, οι μοναχοί πρόβαλαν γενναία αντίσταση μέχρις ότου σκοτώθηκαν όλοι. 

      Το 1932 η Μονή συγχωνεύθηκε με την Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου και έκλεισε.  Το 1952 η περιουσία της Μονής δόθηκε στους ακτήμονες της Φαλαισίας. Το 1934 ξανάνοιξε και αυτή τη φορά με μοναχές, οι οποίες σε μικρό χρονικό διάστημα αναστήλωσαν την ερειπωμένη Μονή. Την περίοδο αυτή χτίσθηκαν οι Ιεροί Ναοί του Αγίου Αλεξίου και των Αγίων Νικολάου, Ραφαήλ και Ειρήνης. 
       Οι μοναχές εκτός από την προσευχή, τα διακονήματα και την φιλοξενία εκδίδουν σε καλαίσθητη έκδοση και με ωραία σχόλια την "ΦΙΛΟΚΑΛΛΙΑ". 
        Στη συνέχεια πήραμε τον ανηφορικό και στενό δρόμο για την Αγία Θεοδώρα Βάστας.  

   Ο ναός της Αγίας Θεοδώρας αποτελεί μοναδικό φαινόμενο και είναι από τα πιο αξιόλογα αξιοθέατα της Αρκαδίας. Η εκκλησία κτίστηκε μεταξύ του 1050-1100 προς τιμήν της οσιομάρτυρος Θεοδώρας. Βρίσκεται κοντά στο χωριό Βάστα της Μεγαλόπολης σε μια κατάφυτη ειδυλλιακή ρεματιά με πυκνό δάσος από θεόρατες βελανιδιές. Η οδική πρόσβαση γίνεται από το Ίσαρι μετά από μια πανέμορφη κατηφορική διαδρομή (μισής ώρας περίπου).

   Στη μικρή αυτή εκκλησία η Φύση έχει θαυματουργήσει. Δεκαεφτά πελώρια δένδρα είναι φυτρωμένα πάνω στη στέγη της, ενώ από τα θεμέλιά της αναβλύζουν τα νερά ενός κεφαλαριού. Το φαινόμενο αυτό φαίνεται να οφείλεται στο ότι η εκκλησία είναι πέτρινη και θολωτή με αρκετή περιεκτικότητα σε χώμα. Σε αυτό το λίγο χώμα φύτρωσε αρχικά ένα πουρνάρι που σιγά-σιγά μεγάλωσε και έριξε και τους δικούς του καρπούς. Ετσι πάνω στην οροφή της εκκλησίας φύτρωσαν αρκετά πουρνάρια, σφεντάμια και κοκορεβιθιές που η λαϊκή παράδοση το απέδωσε σε θαύμα.
           Σύμφωνα με την παράδοση, η οσιομάρτυς εμαρτύρησε για την πίστη της και εκτελέστηκε από τους διώκτες της. Λίγο πριν εκτελεστεί, προσευχήθηκε: "...Κάνε Κύριε στο μνήμα μου να φυτρώσουν δέντρα που να μαρτυρούν την προστασία σου στην αγνότητά μου. Και το αίμα μου να γίνει νερό και να ποτίζει. Αμήν". Ετσι μετά το θάνατό της δεκαεπτά δένδρα που αντέχουν σε κάθε άνεμο, φύτρωσαν από θαύμα γύρω από το ναό.
    Η εκκλησία προσελκύει κάθε χρόνο χιλιάδες προσκυνητών και επισκεπτών, ενώ γιορτάζει στις 11 Σεπτεμβρίου.

      Αφού προσκυνήσαμε ψάλλαμε παράκληση προς την Αγία και ήπιαμε αγιασμό που αναβλύζει κάτω από τα θεμέλια του Ι. Ναού, καθίσαμε για ξεκούραση και φαγητό στο ωραίο παρακείμενο εστιατόριο, "τον Νερόμυλο"  κάτω από τα πανύψηλα σκιερά και ολόδροσα πλατάνια. 

Τελευταίας μας σταθμός η Ιερά Μονή Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και η πόλη της Καλαμάτας


Στο ιστορικό κέντρο της Καλαμάτας και πολύ κοντά στό Μητροπολιτικό Ναό της Υπαπαντής του Χριστού ευρίσκεται η Ιερά Μονή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Καλογραιών, ιδρυθείσα το έτος 1796 από τον Καλαματιανό Ιερομόναχο και Δάσκαλο Γεράσιμο Παπαδόπουλο (1763-1844). Είναι δε το πρώτο από τη σύστασή του, γυναικείο Μοναστήρι της Ι. Μητροπόλεως που λειτουργεί μέχρι σήμερα.
Ο Ναός της μονής ή καθολικό, αφιερωμένος στους Αγίους Μεγάλους Βασιλείς και Ισαποστόλους Κωνσταντίνο και Ελένη, είναι κτισμένος επάνω σε ερειπωμένο Ναό του 13ου αιώνα και τούτο μαρτυρεί η δεξιά εξωτερική πλευρά του Αγίου Βήματος. Από τις τοιχογραφίες σώζεται η Ακρα Ταπείνωση στην Πρόθεση ενώ η τελευταία ριζική ανακαίνιση του Ναού αυτού έγινε μετά τούς καταστροφικούς σεισμούς του 1986.
Το μοναστήρι των Καλογραιών με τη χαρακτηριστική αυτή ονομασία του, προβάλλει το γυναικείο μοναχισμό και έχει σύνδε­σμο άρρηκτο με την ιστορία της Καλαμάτας και της Μεσσηνίας γενικώ­τε­ρα αφού κα­τά τη διάρκεια των 200 και πλέον ετών λειτουργίας του, πρόσφερε πνευμα­τικό καταφύγιο σε εκατοντάδες νέα κορίτσια πού ασπάσθηκαν το μοναχικό βίο, φιλανθρωπική ζεστή αγκαλιά σε πολυά­ριθ­μα ορφανά και εγκαταλειμμένα παιδιά κυρίως μετά την κατοχή.
Στην δοκιμασία των σεισμών, οι Καλόγριες του Αγίου Κων­σταντίνου κυριολεκτικά αναλώθηκαν επί καθημερινής βάσεως και για ένα χρόνο περίπου, να παρασκευάζουν φαγητό στην αυλή της μονής για εκατοντάδες σεισμοπλήκτων και εμπερίστατων κατοίκων της πόλεως.
Εκείνο όμως, που καταξίωσε το μοναστήρι των Καλο­γραιών τόσο πανελληνίως όσο και διεθνώς, ήταν η καλλιέργεια και κατεργασία του μεταξιού ώστε ν' ανθίσει και να καρποφορήσει η μεταξοϋφαντική τέχνη και τα μεταξωτά κεντητά άμφια, τα τραπεζομάντηλα, οι κουρτίνες και κυρίως το μεταξωτό Καλαματιανό μαντήλι, πού γεννήθηκε στο μοναστήρι αυτό, ώστε να φθάσουν σ" όλο τον κόσμο και η Μονή να βραβευτεί πολλές φορές με επίσημα βραβεία και επαίνους.
Στη συνέχεια προσκυνήσαμε τον Ιερό Ναό της Υπαπαντής, ζητήσαμε και πάλι τη βοήθεια της Παναγίας μας και του Υιού της Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού και επιστρέψαμε στη βάση μας, στην ιστορική κωμόπολη της Χαλανδρίτσας, ανανεωμένοι και αναβαπτισμένοι από γα Ιερά και τα Όσια του Γένους μας.
Εκκλησία Αγ. Αποστόλων Καλαμών

Από τους αργαλειούς της Ι. Μονής 

Τρίτη, 12 Ιουνίου 2018

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ - ΜΟΙΡΑΛΙ ΕΡΥΜΑΝΘΟΥ 2018

     
Ο Σύλλογος Προστασίας Υγείας και Περιβάλλοντος της περιοχής του Κέντρου Υγείας Χαλανδρίτσης, του Δήμου Ερυμάνθου, γιόρτασε και φέτος, την Κυριακή 10-06-2018, την Παγκόσμια ημέρα Περιβάλλοντος  με την τέλεση της Θείας Λειτουργίας στο γραφικό εξωκκλήσι των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης που βρίσκεται πάνω σε πανέμορφο λόφο του χωριού Μοίραλι. Το εκκλησάκι  βρίσκεται σε καταπράσινο τοπίο με πανύψηλα δένδρα  και έχει φανταστική θέα με ορατότητα στο Ιόνιο πέλαγος την Κεφαλλονιά και τη Ζάκυνθο. 
      Στην Θεία Λειτουργία προεξήρχε ο Πρωτοπρεσβ. π. Δημήτριος Παπαγεωργίου, Αρχιερατικός Επίτροπος Φαρρών και εκπρόσωπος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, ο οποίος μίλησε επίκαιρα  και αναφέρθηκε στο μεγάλο θέμα της προστασίας του Φυσικού Παρεβάλλοντος, το οποίο τόσο πολύ καταπονείται και καταστρέφεται από τον σύγχρονο άνθρωπο, ο οποίος καταπατεί με τον χειρότερο τρόπο τις εντολές του Δημιουργού το "εργάζεσθαι και φυλάσσειν αυτόν" τον παράδεισο.  Μαζί του συλλειτούργησε και ο Ιερέας του χωριού π. Γεώργιος Μπάνος.   
       Μετά την Θεία λειτουργία, στην οποία συμμετείχαν πολλά μέλη και φίλοι του Συλλόγου, κάτοικοι του χωριού αλλά και της Χαλανδρίτσας, ο Σύλλογος είχε διοργανώσει ημερίδα με ομιλητή τον Αρχιτέκτονα κ. Γρηγόριο Κουτρόπουλο, με θέμα:  "Η ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΜΑΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ, ΑΠΟ ΤΟ ΧΘΕΣ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ". Ο ομιλητής με γλαφυρότητα και με την παρουσίαση διαφανειών ανέπτυξε το αξιόλογο θέμα αποσπώντας τα χειροκροτήματα των παρευρισκομένων. Στην αξιόλογη αυτή παρουσίαση έκαναν τοποθετήσεις ο Πρωτοπρεσβ. π. Δημήτριος Παπαγεωργίου, ο βουλευτής κ. Κων/νος Σπαρτινός, ο Πρόεδρος του Περιφερειακού Συμβουλίου Δ. Ελλάδος κ. Γεώργιος Αγγελόπουλος, η κ. Αναστασία Τογιοπούλου, βοηθός Περιφερειάρχου, ο Δήμαρχος Ερυμάνθου κ. Αθανάσιος Καρπής, ο κ. Θεόδωρος Μπαρής, αρχηγός μείζονος αντιπολίτευσης Δ. Ερυμάνθου, η Πρόεδρος του Συλλόγου κ. Ιωάννα Θεοδωροπούλου, ο Ιατρός κ. Παναγιώτης Θεοδωρόπουλος κ. ά. 
         Στην εκδήλωσης συμμετείχε το χορευτικό του Πολιτιστικού Συλλόγου Χαλανδρίτσης. 
         Για την επιτυχία της εορτής και της όλης εκδήλωσης συνεργάστηκαν άψογα και αρμονικά με το Σύλλογο Προστασίας Υγείας και Περιβάλλοντος ο τοπικός Πολιτιστικός Σύλλογος του Μοιραλίου και το τοπικό Συμβούλιο. Οι γυναίκες του χωριού προσέφεραν σε όλους τους παρευρισκομένους κεράσματα με αγνά τοπικά νηστίσιμα προϊόντα.  

  ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ & ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ

          ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΚΕΝΤΡΟΥ ΥΓΕΙΑΣ ΧΑΛΑΝΔΡΙΤΣΑΣ

ΜΕΛΟΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ

Χαλανδρίτσα Δήμου Ερυμάνθου,                                                                              Χαλανδρίτσα: 15/6/2018

T.Κ. 25008      Τηλ  & Fax: 2610 271 500 (πρωινές ώρες)                                          e-mail: ygeia_perib_chala@yahoo.com      URL: www.sylpyp.gr                                                                                        Δελτίο Τύπου:  Σε ένα ανάλογο εντυπωσιακό φυσικό περιβάλλον, εορτάσθηκε για μία χρονιά ακόμη, η Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος, την Κυριακή 10 Ιουνίου στην περιοχή του Κέντρου Υγείας Χαλανδρίτσας και συγκεκριμένα στον ορεινό παραδοσιακό οικισμό του Μοιραλίου Ερυμάνθου, ο οποίος διατηρεί αναλλοίωτα τα χαρακτηριστικά των πετρόκτιστων οικοδομών του. Το 2018 είναι άλλωστε αφιερωμένο στην πολιτιστική μας κληρονομιά.

            Όλα αυτά συνηγόρησαν για την φετινή επιλογή του Συλλόγου Προστασίας Υγείας & Περιβάλλοντος περιοχής Κέντρου Υγείας Χαλανδρίτσας και προσκάλεσε τον αρχιτέκτονα κ. Γρηγόρη Κουτρόπουλο με ανάλογη εμπειρία και γνώση, περί τα παραδοσιακά κτίσματα – μνημεία, ο οποίος ανέπτυξε ένα επίκαιρο θέμα ‘’ Η αρχιτεκτονική μας κληρονομιά από το χθες στο σήμερα’’.
            Συντονιστής της εκδήλωσης ήταν ο πρόεδρος του Περιφερειακού Συμβουλίου Δυτικής Ελλάδας, με καταγωγή από το Μοίραλι, κ. Γεώργιος Αγγελόπουλος. Ο ομιλητής δεν παρέλειψε στην κατατοπιστική του ομιλία να αναφερθεί μέσα στα άλλα και για μνημεία της περιοχής του Κέντρου Υγείας Χαλανδρίτσας, τα οποία περιμένουν την αξιοποίησή τους.  
            Τους παρευρισκόμενους φορείς και κατοίκους καλωσόρισε ο κ. Γεώργιος Σωτηρόπουλος εκπρόσωπος του Πολιτιστικού Συλλόγου Μοιραλίου και η πρόεδρος του Συλλόγου Προστασίας Υγείας & Περιβάλλοντος περιοχής Κέντρου Υγείας Χαλανδρίτσας κα. Ιωάννα Θεοδωροπούλου, η οποία επιπλέον ανεφέρθη στους λόγους για τους οποίους η Διεθνής Κοινότητα εορτάζει κάθε χρόνο (5 Ιουνίου) την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος. Η επιλογή του Συλλόγου για το Μοίραλι όπως είπε ήταν μία θαυμάσια συγκυρία για την ημέρα.
            Μετά την κυρία εισήγηση, την οποία παρακολούθησε με ενδιαφέρον το κοινό, το λόγο έλαβαν αρκετοί φορείς όπως ο Βουλευτής Αχαΐας κ. Σπαρτινός, ο Δήμαρχος Ερυμάνθου κ. Καρπής, ο Δημοτικός Σύμβουλος Ερυμάνθου κ. Μπαρής, ο τ. Νομάρχης Αχαΐας και νυν Δημοτικός Σύμβουλος Καλαβρύτων κ. Κατσικόπουλος και ο τ. Πρόεδρος της Κοινότητας Μοιραλίου κ. Τσάλτας. Ανάμεσα στους δεκάδες παριστάμενους ήταν και η βοηθός Περιφερειάρχη κα. Τασία Τογιοπούλου.
            Η κα. Θεοδωροπούλου αφού ευχαρίστησε τους παρόντες ανεφέρθη στις πολιτιστικές εκδόσεις του Συλλόγου όπως το ‘’Λεύκωμα Αναβίωσης της παράδοσης’’ του 2007, τους Νερόμυλους της περιοχής του τέως Δήμου Φαρρών και Μεσσάτιδας ( του 2010) και τόνισε τους αγώνες του Συλλόγου, αλλά και του Σεβασμιωτάτου κκ. Χρυσοστόμου και του Δημάρχου Ερυμάνθου, για την ανακαίνιση του Ι.Ν. Παναγίας της Μέντζαινας, στην οποία τα έργα αναστήλωσης ξεκίνησαν ήδη.
            Την ωραία εκδήλωση πλαισίωσε το χορευτικό τμήμα του Πολιτιστικού Συλλόγου Χαλανδρίτσας με παραδοσιακούς χορούς.
            Οι εορταστικές εκδηλώσεις για την ημέρα ξεκίνησαν με την τέλεση Θείας Λειτουργίας στο εξωκκλήσι του Ι.Ν. Αγ. Κων/νου με την παρουσία του π. Δημήτριου Παπαγεωργίου Αρχιερατικού Επιτρόπου του τ. Δήμου Φαρρών αλλά και εκπροσώπου του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών, ο οποίος κατά το κήρυγμά του μίλησε επίκαιρα για τη σχέση της εκκλησίας, της ορθοδοξίας, με το φυσικό περιβάλλον, αναφερόμενος στα ιερά κείμενα, δίνοντας με αυτό τον τρόπο το στίγμα της ημέρας. Συλλειτουργός του ήταν ο π. Γεώργιος εφημέριος του Ι.Ν. Αγ. Νικολάου Μοιραλίου.
            Η σεμνή τελετή έληξε με κεράσματα από τους ανθρώπους και των δυο Συλλόγων.     



   
                                                                                                                        
                                   



Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΛΕΙΨΑΝΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΑΒΒΑ ΤΟΥ ΗΓΙΑΣΜΕΟΥ

     

 Το 1965 έγινε με πανηγυρικές τελετές η επανακομιδή του ιερού λειψάνου του αγίου Σάββα του Ηγιασμένου στο μοναστήρι του. Το ιερό λείψανο το είχαν κλέψει οι σταυροφόροι της Α' σταυροφορίας (1096 - 1099) μαζί με πολλά άλλα ιερά λείψανα και το μετέφεραν στη Βενετία όπου και το έθεσαν στον ναό του αγίου Αντωνίνου. Εννέα αιώνες περίπου αργότερα έμελλε να επανέλθει και πάλι ο μεγάλος ασκητής της Ορθοδοξίας στο μοναστήρι που ο ίδιος έκτισε.
      Πριν την παραλαβή του ιερού λειψάνου είχαν προηγηθεί μεταξύ του Πάπα της Ρώμης Παύλου ΣΤ' και του Πατριάρχου Ιεροσολύμων Βενέδικτου συνεννοήσεις για τον καθορισμό αντιπροσωπειών, ημερομηνιών, τελετών και άλλων θεμάτων σχετικών με την παράδοση και την παραλαβή.
       Από πλευράς Πατριαρχείου Ιεροσολύμων ορίσθηκε η αντιπροσωπεία στην οποία μετείχαν ο Αρχιεπίσκοπος Ιορδάνου (νυν Μητροπολίτης Καισαρείας) κ. Βασίλειος, ο Αρχιμανδρίτης Θεοδόσιος ηγούμενος της Βηθανίας, ο Αρχιμανδρίτης Σεραφείμ ηγούμενος της Λαύρας και ο ιεροδιάκονος (νυν Μητροπολίτης Ναζαρέτ) κ. Κυριακός.
Ο Γέρων Σεραφείμ είχε ιδιαίτερη αγάπη και ευλάβεια στον άγιο Σάββα. Εδιηγείτο στα καλογέρια του μετά την επανακομιδή του ιερού λειψάνου τα εξής: «Ο Πάπας», έλεγε «δεν μας έδωσε το ιερό λείψανο, γιατί μας αγαπούσε, αλλά γιατί συχνά εμφανιζόταν σ' αυτόν και τον ενοχλούσε για να επιστρέψει στο μοναστήρι του. Όταν πέθανε ο Πάπας που δεν έλαβε υπ' όψιν του τον Άγιο, εκείνος εμφανίστηκε και πάλι στον διάδοχό του. Αλλά και στον ναό που βρισκόταν το ιερό λείψανό του θησαυρισμένο μέσα σε γυάλινη λάρνακα χτυπούσε το τζάμι, έκανε φασαρίες, τάραζε τους φύλακες και τους Λατίνους μοναχούς».
        Ο άγιος Σάββας, τον οποίο ο Γέρων Σεραφείμ εσέβετο πολύ, ανταπέδωσε την αγάπη του Γέροντος και τον αξίωσε να λάβει μέρος στην επανακομιδή του ιερού σκηνώματός του από τη Βενετία το 1965. Ο μακαριστός πατριάρχης Βενέδικτος είχε τότε αποφασίσει: « Ο ηγούμενος του αγίου Σάββα πρέπει να πάει οπωσδήποτε». Πειράζοντας δε ο πατριάρχης τον Γέροντα Σεραφείμ κάποτε είπε: «Επί της εποχής σου, πάτερ Σεραφείμ, επέστρεψεν ο άγιος Σάββας!», ο δε Γέρων Σεραφείμ αντικρούοντας και ανταποδίδοντας τη φιλοφρόνηση απάντησε: «Όχι, επί της εποχής σας, Μακαριώτατε!»
           Παρά τις εκδηλώσεις τιμής και αγάπης εκ μέρους των Λατίνων τόσο στην αντιπροσωπεία όσο και στην Αγιοταφική Αδελφότητα υπήρχε διάχυτη η αμφιβολία εάν οι Δυτικοί απέδιδαν το πραγματικό άγιο λείψανο στην ορθόδοξη αντιπροσωπεία. Όταν η ορθόδοξη αντιπροσωπεία μετά από το μακρύ και κοπιαστικό ταξίδι έφθασε στον ναό του αγίου Αντωνίνου, ο Γέρων Σεραφείμ παρατηρούσε, προς έκπληξη των υπολοίπων, με ιδιαίτερη επιμονή το ιερό λείψανο, σαν να έψαχνε να βρει κάποιο σημάδι που να πιστοποιεί την αυθεντικότητά του. Κάποια στιγμή με έκδηλη χαρά φώναξε στους υπόλοιπους: «Πατέρες, είναι το πραγματικό λείψανο». Πιστοποίησε τη γνησιότητα από το γεγονός ότι έλειπε το ένα από τα δύο μάτια. Γνώριζε ο π. Σεραφείμ από παλαιά συναξάρια της Λαύρας ότι οι μονοφυσίτες στα χρόνια του αγίου Σάββα σε μια διαμάχη που είχαν μαζί του για την ορθή πίστη τού είχαν βγάλει το μάτι. Από εκείνη τη στιγμή δεν απομακρύνθηκε από αυτό. Ακόμη και όταν το αεροπλάνο διανυκτέρευσε στην Αθήνα, για να προσκυνήσουν επί του αεροπλάνου οι αναμένοντες αυτό πιστοί, ο Γέρων παρέμεινε μόνος όλη τη νύχτα φύλακας του ιερού λειψάνου, ενώ η υπόλοιπη συνοδεία λόγω του κόπου μετέβη στην Αθήνα για ανάπαυση.
     Διηγείται ο Μητροπολίτης Ναζαρέτ ότι καθ' όλο το διάστημα που ο Γέρων Σεραφείμ στεκόταν φρουρός δίπλα στο άγιο λείψανο, έδιδε τόσο στον ίδιο όσο και στα υπόλοιπα μέλη της αντιπροσωπείας την αίσθηση ότι ανάμεσά τους γινόταν κάτι σαν μυστική συνομιλία, σε σημείο που να εντυπωσιάζονται και να θαυμάζουν το γεγονός.
    Όμως δεν άργησε να παρουσιασθεί ο μεγάλος προβληματισμός: πως δηλαδή θα γινόταν η αλλαγή των ενδυμάτων του ιερού λειψάνου βάσει των συμφωνηθέντων.
     Συγκεκριμένα μετά την αρπαγή του ιερού λειψάνου από το μοναστήρι, οι Λατίνοι στη Βενετία το έντυσαν με ενδύματα Λατίνου ιερέως, ενώ τα χέρια του αγίου Σάββα ήταν σταυροειδώς επί του στήθους του. Μετά από εννέα περίπου αιώνες, η ακαμψία του σώματος δεν επέτρεπε την αλλαγή της λατινικής περιβολής με τα ράσα του Ορθόδοξου κληρικού, με το πετραχήλι και το μοναχικό σχήμα που είχε φέρει μαζί της η αντιπροσωπεία για τον σκοπό αυτόν.

Διαβάστε περισσότερα παρακάτω: 
    «Τότε είδαμε τον Γέροντα Σεραφείμ να γονατίζει μπροστά στο ιερό λείψανο και να προσεύχεται για πολύ ώρα. Κάποια στιγμή σηκώθηκε έκαμε μετάνοιες στρωτές και σήκωσε με τα χέρια του τα χέρια του αγίου Σάββα σαν να ήταν χέρια ζωντανού ανθρώπου μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων μας», θυμάται με ακρίβεια μέχρι σήμερα και διηγείται ο Μητροπολίτης Ναζαρέτ. Τότε άλλαξαν τα ενδύματα του αγίου Σάββα και αφού τελείωσαν οι τελετές εκ μέρους των Λατίνων, άρχισε το ταξίδι της επιστροφής.
     Όταν το γυάλινο φέρετρο έφθασε στην πλατεία του αγίου Μάρκου, στο μώλο, υπήρχε μια γόνδολα η οποία το μετέφερε με συνοδεία σε χώρο κοντινό προς το αεροδρόμιο. Κατά μια δε περίεργη σύμπτωση στον ίδιο μώλο είχε αποβιβασθεί το ιερό λείψανο αιώνες πριν.
      Θαυμαστό γεγονός που εντυπώθηκε στον νου όλων ήταν τα χιλιάδες περιστέρια της πλατείας του αγίου Μάρκου τα οποία όλα μαζί τη στιγμή που η γόνδολα με το ιερό λείψανο ξεκινούσε τον πλου της στα νερά των καναλιών σαν κύμα πέρασαν πάνω από αυτήν χαιρετώντας με τον τρόπο αυτό τον μεγάλο φιλοξενούμενο που πλέον αναχωρούσε για το μοναστήρι του. 
      Χρόνια μετά, κάθε φορά που αντάμωναν ο Γέρων Σεραφείμ με τον Μητροπολίτη Ναζαρέτ κ. Κυριακό, του θύμιζε: «Τα περιστέρια, τα περιστέρια», σαν υπόμνηση του ότι και η άλογη ακόμη φύση συμμετείχε ως μαρτυρία τη στιγμή της αναχώρησης από τη Βενετία με προορισμό τα Ιεροσόλυμα. Εκεί παρέμεινε στον πανίερο ναό της Αναστάσεως για μέρες χάριν προσκυνήσεως των γυναικών, λόγω του άβατου της Μονής του αγίου Σάββα.
      Σημειώνουμε εδώ και ένα θαύμα το οποίο διηγήθηκε ο Γέρων Σεραφείμ σχετικά με το ιερό λείψανο του αγίου Σάββα που επανακομιζόταν στα Ιεροσόλυμα. Κάποια ορθόδοξη μοναχή, που περίμενε να προσκυνήσει το ιερό λείψανο, επολεμείτο από λογισμούς δυσπιστίας για το αν το ιερό λείψανο, που δόθηκε από τους Λατίνους, ανήκε πράγματι στον άγιο Σάββα. Είδε, μόνη αυτή, το ιερό λείψανο να ανασηκώνει λίγο την κεφαλή, να τη στρέφει προς αυτήν και έπειτα να επανέρχεται στην προτέρα θέση της κατακλίσεως, οπότε εν τρόμω και χαρά απέβαλε την αμφιβολία.

Πηγή του κειμένου: Ο ΓΕΡΩΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΣΑΒΒΑΪΤΗΣ, Νικηφόρου Καλαϊτζίδη Πρωτοπρεσβύτερου, Εκδόσεις Μυγδονία, Θεσσαλονίκη 2004

Πέμπτη, 8 Φεβρουαρίου 2018

ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΕ ΛΑΡΙΣΑ ΚΑΙ ΗΜΑΘΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟς ΤΟΥ Κ.Υ. ΧΑΛΑΝΔΡΙΤΣΗΣ


Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η τριήμερη χειμερινή εκδρομή του Συλλόγου Προστασίας Υγείας & Περιβάλλοντος της περιοχής του Κέντρου Υγείας Χαλανδρίτσας, από 2 έως 4 Φεβρουαρίου 2018, στην πρωτεύουσα της Θεσσαλίας, τη Λάρισα, αλλά και σε περιοχές του Νομού Πιερίας.
Ιερά Μονή Ξενιάς
    Στην επιτυχία συνέβαλαν, η καλή οργάνωση, αλλά και κυρίως οι περιοχές που επισκέφθηκαν οι ταξιδιώτες, με το ανάλογο φυσικό κάλλος, με τις ιστορικές Ιερές Μονές, με τους αρχαιολογικούς χώρους και τα καταπληκτικά μουσεία τους. Επίσης σύμμαχοι ήσαν οι καιρικές συνθήκες, η πρωτόγνωρη υποδοχή και στήριξη από τους εκπροσώπους του Δήμου της Λάρισας και η άψογη συμπεριφορά και συνεργασία των 100 ταξιδιωτών.
Όπως αναφέρεται στο δελτίο Τύπου, πρώτος σταθμός μας ήταν το χιονοδρομικό του Παρνασσού, σε υψόμετρο 1650 μέτρων, αφού διασχίσαμε και απολαύσαμε το χιονισμένο ελατοδάσος προς τέρψη της μεγάλης μας παρέας.
Επόμενη στάση η ιστορική Ιερά Μονή "Παναγίας της Ξενιάς"  στον Αλμυρό Βόλου. Το κλείσιμο της πρώτης ημέρας δόθηκε στα διάσπαρτα μεζεδοπωλεία στην περιοχή του Παλιού Φρουρίου της Λάρισας.
Τη δεύτερη μέρα είχαμε την ευκαιρία να επισκεφθούμε τα πολύ γνωστά σε όλους Τέμπη και το παρεκκλήσιο της Αγίας Παρασκευής, αφού οι σύγχρονοι οδικοί άξονες μας έχουν απομακρύνει, θα έλεγε κανείς, από ένα σύνηθες πέρασμα των ταξιδιωτών του παρελθόντος.
Το μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου, του εν Ολύμπω, στις παρειές του θρυλικού ομώνυμου βουνού, προσέφερε στους προσκυνητές ανάλογα συναισθήματα λόγω της φυσικής ομορφιάς και της πνευματικής ακτινοβολίας των μοναχών. Η συνέχεια δόθηκε με ξενάγηση στον αξιόλογο αρχαιολογικό χώρο του Δίον και στο ομώνυμο μουσείο με τα σπουδαία ευρήματα και τα πλούσια εκθέματά του.
Το μεσημέρι, όπως είχε προγραμματιστεί, μετά το προσκύνημα, φιλοξενηθήκαμε στην Ι.Μ. Οσίου Εφραίμ του Σύρου στην περιοχή της Κονταριώτισσας. Ένα μοναστήρι, όπου στη μεγάλη του έκταση, ήταν όλα φροντισμένα με την ποικιλία των λουλουδιών και των δεκαεπτά παρεκκλησίων του. Όλα μαζί έδιναν μία καταπληκτική εικόνα στον κάθε προσκυνητή-επισκέπτη.
Η ημέρα της περιήγησης τελείωσε με το ωριαίο περπάτημα στο Φαράγγι του Ενιπέα, έξω από το Λιτόχωρο.
        Η τελευταία ημέρα της 3ήμερης απόδρασής μας είχε και αυτή τις δικές της ευχάριστες εκπλήξεις και μάλιστα όταν ο Αντιδήμαρχος Περιβάλλοντος & Καθαριότητας κ. Σουρλαντζής Απόστολος και ο ξεναγός του Δήμου της Λάρισας κ. Σταύρος Γουλούλης ήλθαν και μας συνάντησαν στο ξενοδοχείο προκειμένου να μας καλωσορίσουν στην πόλη τους και να μας ξεναγήσουν στο Αρχαίο Θέατρο, του 3ου π.Χ. αιώνα. Μαζί επίσης διαβήκαμε τους κεντρικούς δρόμους της Λάρισας, όπου θαυμάσαμε τον μεγαλοπρεπή Ι.Ν. του Αγίου Αχιλλείου (προστάτη των Λαρισαίων), την ανακατασκευασμένη γέφυρα του Πηνειού, το Πάρκο του Αλκαζάρ και το μνημείο του Ιπποκράτη, κ.α.
       Πριν αναχωρήσουμε επισκεφθήκαμε με τη συνοδεία του Αντιδημάρχου και των ξεναγών το ‘’Διαχρονικό’’ Μουσείο της Λάρισας, όπου εκτίθενται σπουδαία ευρήματα από το 6.000 π.Χ. καθώς και τη Δημοτική Πινακοθήκη, όπου εκτίθενται η συλλογή του δωρητή Γ.Ι. Κατσίγρα με 750 πίνακες και τη συλλογή φωτογραφιών με θέμα ‘’Λάρισα: Κατοχή-Απελευθέρωση 1941-1944’’.
     Αφήνοντας πίσω μας όσα είδαμε και ακούσαμε, όλοι οι εκδρομείς κατά την παραμονή μας στη Λάρισα, αισθανόμαστε την υποχρέωση να ευχαριστήσουμε και να συγχαρούμε τη Δημοτική Αρχή της Λάρισας γι’ αυτά που μας προσέφεραν με την πρωτόγνωρη για τα δικά μας δεδομένα παρουσία τους.
       Μας έπεισαν επίσης ότι σκοπός τους δεν ήταν μόνο να μας αναδείξουν τα επιτεύγματα για την πόλη τους αλλά και να μας γνωρίσουν τα αξιοθέατα και τους τουριστικούς προορισμούς που διαθέτει.
Προσκύνηση τμήματος Αγίας Ζώνης της Παναγίας
     ΚΑΠΟΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΝΗ ΠΟΥ ΕΠΙΣΚΕΦΘΗΚΑΜΕ:  
Η Ιερά Μονή Παναγίας Κάτω Ξενιάς, που βρίσκεται σε απόσταση 16 χιλιομέτρων από την πόλη του Αλμυρού, είναι κτισμένη σε ένα μικρό οροπέδιο με πλούσια βλάστηση και άφθονα νερά.
Η ακριβής χρονολογία ιδρύσεως είναι άγνωστη. Από τα εντοιχισμένα ανάγλυφα που βρίσκονται στην κόγχη του Ιερού, συμπεραίνουμε ότι ιδρύθηκε περί τον 12ο και 13ο αιώνα και αποτελούσε αρχικά μετόχι της Άνω Μονής Ξενιάς, αφιερωμένο στον Άγιο Νικόλαο.
Άρρηκτα συνδεδεμένη με τις δύο Ιερές Μονές είναι η θαυματουργός Εικόνα της Παναγίας Ξενιάς, η οποία αποτελεί την έφορο, την προστάτιδα και καταφυγή όλων των πιστών της περιοχής. Οι ιστορικές συγκυρίες και οι διάφορες ανάγκες, επέβαλλαν στους μοναχούς να αρχίσουν περί το 1704 να μεταφέρονται και να εγκαθίστανται στο μετόχι του Αγίου Νικολάου, φέροντας μαζί τους τα Ιερά Κειμήλια και την θαυματουργό Εικόνα της Παναγίας Ξενιάς.
Με την πάροδο του χρόνου, το μετόχι γνώρισε μεγάλη πνευματική και οικονομική άνθιση και με την ονομασία «Κάτω Μονή Ξενιάς» αντικατέστησε την κυρίαρχο Άνω Μονή, η οποία έπεσε σε παρακμή. Μεγάλη υπήρξε η προσφορά της Ιεράς Μονής, τόσο η πνευματική όσο και η κοινωνική, κατά τους αγώνες για την απελευθέρωση από τους Τούρκους και κατά τους πρόσφατους Εθνικούς αγώνες.
Η Ιερά Μονή λειτουργούσε έως το 1970 ως ανδρώα, έκτοτε μετατράπηκε σε γυναικεία και παραμένει έως σήμερα.
Το 1980 καταστράφηκε από τον τοπικό σεισμό, με αποτέλεσμα η νέα Μονή να αρχίσει να κτίζεται σε μικρή απόσταση από την Παλαιά επάνω στον λόφο «Καστρούλι». Το 1990 έγιναν τα θυρανοίξια της Νέας Ιεράς Μονής και το 2001 τα εγκαίνια του Ιερού Ναού, ενώ συνεχίζονται οι εργασίες αποπερατώσεως του κτηριακού συγκροτήματος τής Νέας Μονής. Η Ιερά Μονή πανηγυρίζει την 23η Αυγούστου και η θαυματουργή Χάρη της Παναγίας προσελκύει πλήθος πιστών από τις πλησιέστερες περιοχές και τον ευρύτερο Ελλαδικό χώρο. Ηγουμένη είναι η Νυμφοδώρα Κουριώτου και η αδελφότητα αριθμεί 5 μοναχές.
Δίον 
Ο Αρχαιολογικός χώρος του Δίου
Το Δίον ήταν μια αρχαιότατη πόλη στρατηγικής σημασίας και μια από τις πιο φημισμένες μακεδονικές πολιτείες. Η γεωγραφική θέση του αρχαίου Δίου τοποθετείται στους ανατολικούς πρόποδες του Ολύμπου, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται η ομώνυμη κωμόπολη. Η πρώτη γραπτή αναφορά στο Δίον είναι στον Θουκυδίδη, ο οποίος την αναφέρει ως την πρώτη πόλη από την οποία πέρασε ο στρατηγός της Σπάρτης Βρασίδας το 424 π.Χ.
Η πόλη φαίνεται να ιδρύθηκε από τους Περραιβούς της Θεσσαλίας, προς τιμήν του Δία (σύμφωνα με όσα υποστηρίζει ο ιστορικός Δήμιτσας). Το όνομα της πόλης αποδίδεται στον Δία. Κάθε χρόνο γίνονταν τα «Δία», με κέντρο τον ναό του πατέρα των θεών. Στο Δίον τελούνταν και αθλητικοί αγώνες, τα "Ολύμπια τα εν Δίω", και επινίκιες εορτές και θυσίες. Οι κάτοικοι του τόπου λέγονταν και Δίοι, Διείς και Διασταί. Ο πρώτος μήνας του μακεδονικού έτους ονομάστηκε Δίος. Η πόλη συνδέθηκε επίσης με τον Ορφέα, καθώς μία παράδοση αναφέρει ότι ο τελευταίος σκοτώθηκε από γυναίκες του Δίου και στον τόπο εκείνο τοποθετήθηκε πέτρινη υδρία με τα οστά του.
Το Δίον έγινε εκπολιτιστικό κέντρο στα χρόνια του προοδευτικού βασιλιά Αρχέλαου της Μακεδονίας, ο οποίος επέλεξε την πόλη λόγω της σύνδεσής της με τη λατρεία των Μουσών και του Δία. Ο βασιλιάς αυτός κατέστησε την πόλη πνευματικό και πολιτιστικό κέντρο στη Μακεδονία, εφάμιλλο με τους Δελφούς και την Ολυμπία. Έτσι, οικοδομήθηκαν ναοί, θέατρο, στάδιο, τείχη και τοποθετήθηκαν γλυπτά και αγάλματα. Ο Ευριπίδης, ο μεγάλος τραγωδός της αρχαιότητας, παρουσίασε στο θέατρο του Δίου τις «Βάκχες» του, τον «Αρχέλαο» και άλλα έργα. Ο Φίλιππος Β΄ οργάνωσε στην πόλη αγώνες, ευχαριστώντας τους θεούς για τη νίκη του στην Όλυνθο, την οποία κατάφερε να υποτάξει. Οι αγώνες αυτοί ονομάζονταν «Ολύμπια». Επίσης, στο Δίον θυσίασαν ο Φίλιππος και ο γιος του, Αλέξανδρος, μετά τη νίκη τους στη Χαιρώνεια το 338 π. Χ.
Στα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου το Δίον έχει σημαίνουσα θέση για τη Μακεδονία αλλά και για την Ελλάδα γενικότερα. Από εκεί ξεκίνησε ο στρατηλάτης την εκστρατεία του για την Ασία (μετά την καταστροφή των Θηβών, το 335 π. Χ. θυσίασε στο Δίον) και έστειλε στους ναούς του Δίου τους χάλκινους ανδριάντες των 25 νεκρών στη μάχη του Γρανικού, το 334 π. Χ. Επίσης οι Μακεδόνες στρατιώτες από την πόλη (ίσως οι απόμαχοι) ίδρυσαν ομώνυμη αποικία στην Δεκάπολη της Παλαιστίνης.
Μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο στρατηγός της Αιτωλικής Συμπολιτείας Σκόπας λεηλάτησε το Δίον και ο ναός του Δία πυρπολήθηκε. Μετά την υποταγή της Μακεδονίας και συνολικά της Ελλάδας στους Ρωμαίους η πόλη άρχισε να απολαμβάνει τη φιλελεύθερη πολιτική του Αυγούστου και ήταν ημιανεξάρτητη επαρχία (αποικία της Ρώμης), με δικό της νόμισμα και αυτοδιοίκηση. Έχουν βρεθεί νομίσματα με την επιγραφή «Ιουλία Αυγούστα του Δίου» (Colonia Julia Augusta Diensis). Την ίδια περίοδο η πόλη παρουσιάζει αξιόλογη εμπορική ανάπτυξη. Τα μνημεία και αγάλματα μεταφέρθηκαν στη Ρώμη.
Αργότερα, οι Πιεριείς ασπάζονται τον Χριστιανισμό, όπως φαίνεται από τα ερείπια της παλαιοχριστιανικής βασιλικής, που ήρθαν στο φως στο Δίον και τα οποία χρονολογούνται από τον 4ο αιώνα. Το Δίον έγινε έδρα επισκοπής και επίσκοπος ήταν ο Παλλάδιος. Στα χρόνια του Κωνσταντίνου του Πορφυρογέννητου η πόλη ονομάζεται Δίος.
Το 317, στη Σαρδική Σύνοδο, έλαβε μέρος και ο επίσκοπος του Δίου. Η Μαλαθριά, σύμφωνα με τον Τρύφωνα Ευαγγελίδη [1] , προήλθε από το μάραθρο, φυτό που ευδοκιμούσε στην περιοχή. Τον 14ο αιώνα το Δίον ακολούθησε την τύχη της υπόλοιπης Μακεδονίας και καταλήφθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι το κατέστρεψαν εντελώς.
Στις αρχές του 19ου αι. τα ερείπια του Δίου είχαν χαθεί μέσα στην πυκνή βλάστηση και τα νερά. Ο Άγγλος συνταγματάρχης και περιηγητής Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ, που σταμάτησε στο Δίον την 21η Δεκεμβρίου του 1806, ήταν ο πρώτος που ταύτισε με βεβαιότητα τη θέση του αρχαίου Δίου και την έκανε γνωστή στην επιστήμη.
Τα ερείπια της πόλης βρίσκονται σε απόσταση 4 περίπου χιλιομέτρων από τη θάλασσα. Οι αρχαιολογικές έρευνες στην περιοχή ξεκίνησαν το 1928 και το 1973 συνεχίστηκαν υπό την εποπτεία του καθηγητή Δημητρίου Παντερμαλή. Η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως το Ιερό της Ίσιδας και άλλων θεών της Αιγύπτου, τον μικρό ναό της Υπολυμπιδίας Αφροδίτης, το αρχαιότατο Ιερό της Δήμητρας, ελληνιστικό θέατρο της εποχής του Φιλίππου του Ε΄, ρωμαϊκό θέατρο του 2ου αιώνα, στάδιο, την έπαυλη του θεού Διονύσου με τα υπέροχα ψηφιδωτά, νεκροταφείο, καταστήματα, λίθινες στήλες (στο τέμενος του Δία), ωδείο, τείχη, μουσικά όργανα (όπως η ύδραυλις, ένα πνευστό μουσικό όργανο) και λουτρά.
Στο Δίον λειτουργεί από το 1983 αρχαιολογικό μουσείο και σε αυτό εκτίθενται όλα τα ευρήματα του Δίου και της υπόλοιπης Πιερίας.
Η επιλογή της θέσης του ιερού του Διός υπαγορεύτηκε από τα θεϊκά σημάδια. Ήταν τα κρυστάλλινα νερά που αναβλύζουν από πηγές και αιωνόβια δέντρα, τα οποία δέχονται τις συχνές ριπές των κεραυνών στη διάρκεια των καλοκαιρινών καταιγίδων. Ακολουθώντας την παράδοση, σύμφωνα με την οποία ο Δευκαλίων, βασιλιάς της Θεσσαλίας, είχε στήσει βωμό προς τιμήν του Δία στο Δίον, οι Μακεδόνες ανέδειξαν την πόλη σε θρησκευτικό κέντρο.
ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ:  Η πόλη διέθετε σύστημα κάθετα τεμνόμενων δρόμων, οι οποίοι πλακοστρώθηκαν στα αυτοκρατορικά χρόνια. Στο νότιο τμήμα της πόλης βρίσκονταν τα δημόσια λουτρά, οι Μεγάλες Θέρμες, οι οποίες χρονολογούνται από το 200 μ.Χ. Δίπλα είναι το Ωδείο και στον ανατολικό τομέα η εντυπωσιακή Έπαυλη του Διονύσου, με τα ψηφιδωτά. Στο κέντρο της πόλης βρίσκεται η επισκοπική βασιλική του 4ου αιώνα μ.Χ. και έξω από τα τείχη η κοιμητηριακή βασιλική του 5ου αιώνα. Στο Δίον υπάρχουν και σώζονται διάφορα ιερά, με σημαντικότερα αυτά της θεάς Δήμητρας (το αρχαιότερο μακεδονικό ιερό) και της Ίσιδας, το ελληνιστικό θεάτρο (χτίστηκε από τον Φίλιππο Ε΄) και μέρος του σταδίου όπου διεξάγονταν οι γυμνικοί αγώνες Ολύμπια. Σώζεται μόνο το θέατρο των ελληνιστικών χρόνων. Υπήρχε όμως και θέατρο στα κλασικά χρόνια.
Ασπίδες που αφιέρωσε ο Μέγας Αλέξανδρος για τη νίκη του επί των Περσών στο Γρανικό Ποταμό. Βρίσκονται στον Αρχαιολογικό Χώρο του Δίου.

Η ύδραυλις,
ένα από τα αρχαιότερα γνωστά μουσικά όργανα, που φυλάσσεται στο Μουσείο του Δίου.
Δίον ΛΙΤΟΧΩΡΟ
Στη «σκιά» του βουνού των θεών, το Λιτόχωρο αποτελεί σύνθεση φυσικών και παραδοσιακών χρωμάτων, ενώ παράλληλα απέχει λίγα χιλιόμετρα από τις όμορφες ακτές της Πιερίας.
Διάσημο για την τοποθεσία του στους πρόποδες του Ολύμπου, του ψηλότερου βουνού της Ελλάδας, με τον εντυπωσιακό ορεινό όγκο να δεσπόζει πάνω από τα σπίτια του και παράλληλα μόλις 5χλμ. από τη θάλασσα, το Λιτόχωρο είναι μια κωμόπολη στο νότιο μέρος του Νομού Πιερίας, που βρίσκεται σε απόσταση 90 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη και 22 χλμ. από την Κατερίνη και έχει πληθυσμό περίπου 7.000 κατοίκους. Η πλούσια ιστορία του χάνεται στα βάθη των αιώνων, καθώς εκεί υπήρχε από την αρχαιότητα λατρευτικό κέντρο των Μουσών, ενώ η σημερινή πόλη λέγεται πως άρχισε να δημιουργείται τον 14ο αιώνα.
Το κέντρο του Λιτόχωρου είναι η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, ενώ στην είσοδό του βρίσκεται το δημοτικό πάρκο Κατούνια, στα δεξιά του κεντρικού δρόμου, με τα χιονισμένα τα πεύκα το χειμώνα να κάνουν το τοπίο μαγευτικό. Στο Λιτόχωρο θα δείτε παλιά πέτρινα σπίτια και «καπετανόσπιτα» -που μαρτυρούν το παρελθόν των κατοίκων με τη θάλασσα- στενά σοκάκια στον παλιό, παραδοσιακό οικισμό, αιωνόβια πλατάνια και πολλές μικρές πλατείες (του Πλάτανου, το Χοροστάσι, των Ναυτικών κ.α.) και αξίζει να επισκεφτείτε το Ναυτικό μουσείο.
Στο υψηλότερο σημείο, επάνω από τα τελευταία σπίτια του Λιτόχωρου, βρίσκεται το γραφικό ξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής με τη βρύση και το πανέμορφο άλσος των Αγίων Αποστόλων με το ομώνυμο ξωκλήσι, ενώ στην κορυφή ενός λόφου, το ξωκλήσι του προφήτη Ηλία, απ’ όπου η θέα είναι πανοραμική, ως τον κάμπο της Πιερίας, αλλά και μέχρι το κάστρο του Πλαταμώνα.
Το Λιτόχωρο αποτελεί «βάση» για εκείνους που επιθυμούν να ξεκινήσουν αναρρίχηση στον Όλυμπο καθώς από εκεί ξεκινούν όλες οι προσπάθειες για την κατάκτηση της κορυφής του μυθικού βουνού, αλλά και για όσους επιθυμούν να επισκεφτούν τις ακτές της Πιερίας.
Τρία χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Λιτόχωρου, βρίσκεται το εντυπωσιακό ελατόδασος του Αϊ Γιάννη, ενώ σε ένα ξέφωτο του δάσους θα δείτε την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου. Επίσης, αξίζει να επισκεφτείτε την περιοχή «Μύλοι», στα όρια του οικισμού, με τους παλιούς νερόμυλους, τα πλατάνια και τα τρεχούμενα νερά, δίπλα στον Ενιπέα ποταμό και τη μαγευτική κοιλάδα του.
Από εκεί μπορείτε να συνεχίσετε για να διασχίσετε το περίφημο φαράγγι του Ενιπέα, μία από τις ωραιότερες φυσικές περιοχές στην Ελλάδα. Το φαράγγι, μήκους 10 χιλιομέτρων, αρχίζει από τη θέση Πριόνια στα 1.100 μέτρα (18 χλμ. από το Λιτόχωρο), όπου βρίσκονται και οι πηγές του ποταμού, περνάει βόρεια από το Λιτόχωρο και καταλήγει στη θάλασσα. Τα νερά του Ενιπέα, κατεβαίνοντας από τον Όλυμπο, σχηματίζουν μικρές λίμνες και χάνονται ξαφνικά σε υπόγειες καταβόθρες. Μετά από αρκετή πεζοπορία θα συναντήσετε το παλιό ιστορικό μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου καθώς και το Άγιο Σπήλαιο, όπου μόνασε ο Άγιος.
Πιο νότια, το κάστρο του Πλαταμώνα, χτισμένο σε ένα λόφο, είναι ένα από τα σημαντικότερα βυζαντινά μνημεία, ενώ αξίζει μια επίσκεψη και στον παραδοσιακό οικισμό του Παλαιού Παντελεήμονα, από όπου η θέα είναι μαγευτική.
Αγία Παρασκευή, Τέμπη
ΜΟΝΗ  ΟΣΙΟΥ  ΕΦΡΑΙΜ  του Σύρου
Η Ιερά Μονή του Οσίου Εφραίμ του Σύρου, ιδρύθηκε το έτος 1983, σαν Ιδιωτικό Ησυχαστήριο με την ευλογία του Μακαριστού Μητροπολίτου κυρού Βαρνάβα και αργότερα το έτος 1985, υπήχθηκε επίσημα, στην Ιερά Μητρόπολη Κίτρους και Κατερίνης.
Κτίσθηκε και συνεχώς ανακαινίζεται, σε ιδιόκτητα χωράφια, που αγόρασαν οι Μοναχές από τους «Βλάχους» της περιοχής.
Συμπληρώθηκαν περίπου περισσότερο από δύο δεκαετίες, από το τολμηρό εκείνο, κατόπιν υπακοής, ξεκίνημα και την αρχή του έργου από το μηδέν. Άγονος, άνυδρος και σχεδόν απαράκλητος τόπος, στον οποίον οδηγούσε από το χωριό ένα μικρό μονοπατάκι, πότε ανηφορικό και πότε κατηφορικό, μόλις που μπορούσες να αλλάξεις βήμα, γιατί ήταν πέρασμα των βοσκών με τα γιδοπρόβατά τους, μέσα από τα ξεραμένα ανισόπεδα χωράφια, που αν τύχαινε και έβρεχε, χωνώσουν στα λασπωμένα χώματα.
Ο Θεός, όμως, είχε προετοιμάσει τον τόπον αυτόν «Αγιον κατοικητήριον Αυτού».
«Ως πόλις επάνω όρους κειμένη», μεγαλόπρεπα στέκει με την αγιορείτικη αρχιτεκτονική του και την παλιά παραδοσιακή όψη του, το Μοναστήρι του Οσίου Εφραίμ του Σύρου.
          Β.Α άποψις της Ι. Μονής
Μπροστά σου, ανατολικά, βλέπεις, όχι πολύ μακριά τις καταγάλανες και φημισμένες Πιερικές ακτές μέχρι τον Θερμαϊκό κόλπο, την Νύμφη του Βορρά, την όμορφη Θεσσαλονίκη και τα περίχωρα και στο βάθος ψυχική ανάσα προς το Αγιώνυμον Όρος, τον Άθωνα, με την καταπληκτική φυσική και πνευματική ακτινοβολία, το Περιβόλι της Παναγίας μας, που στέλνει συχνά τις πνευματικές ευωδίες του στο μικρό κήπο της Μονής.
          Βορειοανατολικά, ξεχύνεται η όμορφη πόλη της Κατερίνης, η καρδιά του Ν. Πιερίας, που μοιάζει να την κρατά το Μοναστήρι στην αγκάλη του, για να θυμίζει τον αναχωρητισμό των μοναχών από τον σύγχρονο κόσμο, μέσα σ΄ αυτή την υλιστική και ισοπεδωτική εποχή, αλλά και το χρέος που έχει για το λαό της, να εύχεται και να προσεύχεται αδιάλειπτα γι΄ αυτόν.
Δυτικά της Ι. Μονής βλέπεις τα δασωμένα Πιέρια, με τα όμορφα χωριά, που παίρνουν μια υπερκόσμια όψη στο ξεψύχισμα του ήλιου, δίπλα στον επιβλητικό και πολυσυζητημένο Όλυμπο, που προβάλλει Νοτίως της Μονής, με τις σπάνιες φυσικές ομορφιές και τα δροσερά νερά του και τις πάντοτε νυμφοστολισμένες από τα χιόνια, ψηλότερες κορφές του, για να μας θυμίζει με το λευκό του χρώμα, την αγνότητα τούτου του βουνού και τη φωτεινότητά του, που την οφείλει σε μία μεγάλη και υπέροχη ασκητική φυσιογνωμία, τον Όσιο Διονύσιο.
Παναγία «11ου αι. μ.Χ.
Μια παρηγοριά στο Μοναστήρι, ανηφορίζοντας από το χωριό, πολύ κοντά, αριστερά, είναι η «Παναγία», ένας μεγαλοπρεπής Μοναστηριακός Ναός του 11ου αι. μ.Χ . Έτσι, ο λοφωτός περίγυρος του Μοναστηριού και οι περιβάλλουσες την Μονή ανισοϋψείς κοιλάδες, συνθέτουν όλα μαζί, ένα πνευματικό τοπίο ψυχικής γαλήνης και περισυλλογής. Η θέα της Μονής σε απωθεί από τα εγκόσμια και σε παρωθεί προς τα ουράνια. Ανηφορίζεις προς τον Θεό!
«Ως αγαπητά τα σκηνώματά σου, Κύριε των Δυνάμεων
επιποθεί και εκλείπει η ψυχή μο
εις τας αυλάς του Κυρίου»
Ι.Μονή Οσίου Εφραίμ του Σύρου 
ΑΓΙΑ ΚΟΡΗ
Η αγία Κόρη σύμφωνα με την παράδοση των κατοίκων της περιοχής Βροντού Πιερίας καταγόταν από ενα χωριό των Ιωαννίνων. Δεν γνωρίζουμε όμως το όνομά της. Γι’ αυτό οι κάτοικοι της περιοχής την ονόμασαν αγία Κόρη (άγιο κορίτσι).
Οι διάφορες παραδόσεις αλληλοσυγκρούονται στις λεπτομέρειες τους και είναι δύσκολο να παραδεχθούμε τη μια γνώμη σε βάρος της άλλης. Ο πυρήνας όμως των παραδόσεων είναι ο ίδιος. Γεγονός είναι ότι η αγία Κόρη έζησε στις αρχές του 19ου αιώνος και ήταν πάρα πολύ ωραία.
Ένας άνθρωπος του Αλή πασά, που την είδε, έμεινε κατάπληκτος άπ’ την ομορφιά της και την πρόδωσε στον Αλή. Εκείνος αμέσως διέταξε ενα απόσπασμα με μεγάλη μυστικότητα να κυκλώσει το σπίτι της και να την πάνε στο χαρέμι του. Ο Κύριος όμως δεν άφησε το πλάσμα του αβοήθητο.
Η τοπική παράδοση λέγει ότι στο απόσπασμα ήταν κάποιος Έλληνας και μπροστά στην άτιμη αυτή πράξη επαναστάτησε η συνείδηση του. Έφυγε κρυφά τη νύχτα και τα ξημερώματα έφτασε στο χωριό και της είπε: «εάν θέλεις να σωθείς άπ’ τους Τούρκους, που έρχονται για να σε πιάσουν, πρέπει να φύγεις». Αμέσως η Αγία πήρε μια εικόνα της Παναγίας και του Κυρίου και έφυγε. Το βράδυ περπατούσε μέσα στ’ άγρια βουνά και την ημέρα κρυβόταν. Μετά από πολλές ταλαιπωρίες έφτασε στον Όλυμπο και εκεί βρήκε καταφύγιο στην παλαιά Βρόντου, κοντά στο εξωκκλήσι της Αγίας Τριάδος. Μεταξύ Βροντούς και μερικών χωριών της Ηπείρου υπήρχε επικοινωνία, γιατί πηγαινοέρχονταν και δούλευαν σαν ξυλοκόποι. Υπάρχει πιθανότητα πώς έφτασε εκεί με τη βοήθεια και συνοδεία ξυλοκόπων.
Είναι άγνωστο πόσον καιρό κάθησε. Οι άνθρωποι του Αλή κατασκόπευαν τα πάντα. Ο Αλή πάσας πληροφορήθηκε ότι η Αγία βρισκόταν κρυμμένη στη Βροντού˙ γι’ αυτό έστειλε ανθρώπους του για να την πιάσουν. Κυνηγημένη άπ’ τους Τούρκους η αγία Κόρη έφυγε στο τελευταίο της καταφύγιο, στη βαθιά χαράδρα όπου και πέθανε άπ’ τις κακουχίες και τις στερήσεις.
Μετά από καιρό οι κάτοικοι τη βρήκαν νεκρή μέσα στη ρεματιά, στον τόπο όπου σήμερα είναι το εκκλησάκι και το άγιασμά της, και την έθαψαν στον ίδιο τόπο με ευλάβεια και σεβασμό. Από τότε άρχισαν να επισκέπτονται το προσκυνητάρι της. Με τον καιρό η αγία Κόρη αναγνωρίστηκε ως Αγία στη συνείδηση όλων των κατοίκων. Ο τόπος ευωδίαζε. Το νερό που ανέβλυζε κάτω άπ’ το προσκυνητάρι της έγινε αγίασμα. Έγιναν αμέτρητα θαύματα. Πολλοί άνθρωποι θεραπεύθηκαν από ψυχικές και σωματικές αρρώστιες.
ΛΑΡΙΣΑ
Χτισμένη στη δεξιά όχθη του Πηνειού, κατοικείται έως σήμερα από την 6η π. Χ. χιλιετία όπως απέδειξαν οι ανασκαφές. Δεν είναι τυχαία βέβαια η επιλογή της θέσης  για τη δημιουργία του οικισμού δίπλα στο ποτάμι. Τα νερά του Πηνειού είναι δυνατόν να εξασφαλίσουν στους κατοίκους τροφή, ύδρευση και έδαφος γόνιμο για καλλιέργεια. Το εκπληκτικό όμως είναι ότι στο πέρασμα αυτών των αιώνων όσοι γεννιόμαστε και μεγαλώνουμε στην ίδια πόλη, περπατάμε δίπλα στο ίδιο ποτάμι, περνούμε τα ίδια μονοπάτια που μας φέρνουν στον ίδιο λόφο, λατρεύουμε τον πολιούχο άγιο στον ίδιο χώρο.
      Και είναι εξίσου αποκαλυπτικό το ότι λέξεις ταπεινές αλλά ζωντανές και δυνατές στην αντοχή του χρόνου, αφού βρίσκονται ακόμα στα χείλη μας, είναι ηλικίας τριών χιλιάδων χρόνων. Είναι οι λέξεις Λάρισα, Λαρισαίος, ναός, θεός, δήμος, θέατρο, πόλις, αγορά... Έτσι το φυσικό σκηνικό (λόφος-πεδιάδα-ποτάμι), το οικοδομικό σκηνικό (θέατρο-τζαμί-ναοί...) και το λεκτικό σκηνικό συνυπάρχουν και συνηγορούν σε μια προσπάθεια να μας πείσουν ότι η δική μας ανθρώπινη παρουσία είναι σύντομη και προσωρινή.
      Πάντα με βασικό οδηγό τις αρχαιολογικές ανασκαφές και τα συμπεράσματα των αρχαιολόγων, αλλά και με βοηθό τη φαντασία, ας περπατήσουμε στην πόλη...
      Ελάχιστα κτηριακά δείγματα του λαμπρού παρελθόντος της Λάρισας έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα. Τα μεγάλα δημόσια οικοδομήματα, τα τείχη, οι αγορές, οι ναοί και τα ιερά έχουν χαθεί οριστικά και μόνο λίγα αρχαιολογικά στοιχεία υπάρχουν για την πιθανή θέση τους. Η πόλη κατοικήθηκε, αναπτύχθηκε και οικοδομήθηκε στην ίδια θέση για αιώνες και οι παλιές πέτρες, οι οποίες ήταν σπάνιες στη θεσσαλική πεδιάδα, χρησιμοποιήθηκαν πολλές φορές. Ωστόσο οι λεγόμενες σωστικές ανασκαφές, οι οποίες διενεργήθηκαν τα τελευταία 15 χρόνια μέσα σε ιδιωτικά οικόπεδα κατά την ανέγερση πολυκατοικιών, συγκέντρωσαν πλήθος κινητών ευρημάτων και επιστημονικών στοιχείων για την ιστορία της αρχαίας πόλης.
      Τα περισσότερα από τα στοιχεία ανάγονται χρονολογικά στις τελευταίες περιόδους της ζωής της, τη ρωμαϊκή και την ελληνιστική, ενώ σε λίγες περιπτώσεις, όπου οι ανασκαφικές συνθήκες το επέτρεπαν, ερευνήθηκαν στρώματα της κλασικής και των παλαιότερων περιόδων. Έτσι οι ερευνητές με τα επιστημονικά αυτά δεδομένα προσπαθούν να αποκαταστήσουν τον πολεοδομικό ιστό της αρχαίας πόλης. Ο ίδιος ο λόφος "Φρούριο", ο οποίος ταυτίζεται με την αρχαία ακρόπολη, είναι στην πραγματικότητα ένας προϊστορικός οικισμός . Στις ανατολικές υπώρειες του λόφου διενεργήθηκε μια ανασκαφική έρευνα με συνολικό βάθος 10 μ. , η οποία αποκάλυψε επάλληλα στρώματα κατοικήσεων από την πρώιμη χαλκοκρατία ως τα ύστερα βυζαντινά χρόνια. Η πόλη αναπτύχθηκε μόνο νότια και ανατολικά, γιατί βόρεια και δυτικά περιοριζόταν από τον Πηνειό.