ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ ΤΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ

ΣΤΟ  ΒΟΥΝΟ  ΤΩΝ   ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ

Ο  Σύλλογος Προστασίας Υγείας και Περιβάλλοντος της περιοχής του Κέντρου Υγείας Χαλανδρίτσης πραγματοποίησε την Παρασκευή-Σάββατο και Κυριακή (31 Ιανουαρίου και 1^η και 2^α  Φεβρουαρίου) την ετήσια χειμερινή εκδρομή του στο Πήλιο, το  Βουνό των Κενταύρων.

Αγριά, Εκκλησία Παναγίας της Σπηλιάς

Συμμετείχαν 96 εκδρομείς, μέλη και φίλοι του Συλλόγου, οι οποίοι πέρασαν ένα ευχάριστο τριήμερο με διασκέδαση, ανταλλάσοντας απόψεις σε πολλά θέματα και ιδιαίτερα περιβαλλοντικού περιεχομένου αφού η περιοχή του Βόλου και ιδιαίτερα το Πήλιο είναι χώροι όπου συνδυάζεται το βουνό και η θάλασσα, η οργιώδης βλάστηση, η ηρεμία της φύσης η ιστορία και η μυθολογία.

Παναγία Γοργοϋπήκοος της Σπηλιάς

Ο ΒΟΛΟΣ: Ο Βόλος είναι πόλη της Θεσσαλίας χτισμένη στον μυχό του Παγασητικού κόλπου, κοντά στην θέση της αρχαίας Ιωλκού στους πρόποδες του Πηλίου.

Πρωτεύουσα του νομού με 140.000 κατοίκους μαζί με το Δήμο Νέας Ιωνίας. Είναι μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της Ελλάδας, εμπορικό λιμάνι, σημαντική βιομηχανική περιοχή και έδρα του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Χτισμένη γύρω από το βαθύ λιμάνι της στο μυχό του Παγασητικού κόλπου, απλώνεται ως πάνω στα ριζώματα του Πηλίου. Η καλή ρυμοτομία της είναι το ένα χαρακτηριστικό και το δεύτερο, ότι είναι νεόχτιστη πόλη.

Ο Βόλος έχει ξεχωριστή γοητεία. Το λιμάνι του σε καλεί για κοντινά και  μακρινά ταξίδια, το δε καταπράσινο Πήλιο για ορεινές εξορμήσεις. Μέσα η πόλη διασώζει αρκετά μνημεία και έχει όμορφες γωνιές για περιπάτους, για ξεκούραση και περιήγηση. Οι ωραίες Εκκλησίες, όπως του Αγίου Νικολάου, των Αγίων Κων/νου και Ελένης, τα μεγάλα πάρκα, το μουσείο, η προκυμαία, τα εργαστήρια κεραμικής και υφαντικής και ο σιδηροδρομικός σταθμός, είναι ορισμένα.

Η "Αργώ" του Ιάσωνα, στο λιμάνι του Βόλου

Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζουν το αρχοντικό του Γιάννη Κοντού που στεγάζει το μουσείο του ζωγράφου Θεόφιλου και βέβαια το αρχαιολογικό μουσείο της πόλης. Η παραλία του Βόλου είναι ότι πρέπει για βραδινό περίπατο.

ΠΗΛΙΟ:  Το Πήλιο, το βουνό των 24 χωριών και των πολλών οικισμών, της πλούσιας βλάστησης και της πολιτιστικής ευμάρειας, και της ιδιαίτερης τοπικής αρχιτεκτονικής, εκτός από πολλά αξιοθέατα διαθέτει και σημαντική ιστορία, που καλό είναι να γνωρίζει κανείς πριν το επισκεφτεί. Από τα πανάρχαια ακόμη χρόνια υπάρχουν αναφορές κατοίκησης στο ιστορικό αυτό βουνό ενώ σε κάθε περίοδο της ιστορίας, από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα, διαδραματίστηκαν στα εδάφη του σημαντικά γεγονότα.

 Παραδόσεις, θρύλοι και ιστορικές μάχες έλαβαν μέρος στην περιοχή του Πηλίου, θρυλικά πλάσματα, πολεμιστές και μυθικοί ήρωες το περπάτησαν ή έζησαν σε αυτό.  Αν και κάθε περιοχή και χωριό έχει τη δική του ιδιαίτερη τοπική ιστορία κατοίκησης και ονοματοδοσίας, στο σύνολό τους διαδραματίστηκαν κάποια πολύ σημαντικά γεγονότα, που το σημάδεψαν και το έκαναν ευρύτερα γνωστό.

Το πανέμορφο βουνό του Πηλίου με το εξαίσιο περιβάλλον του και τη μυστηριακή του ατμόσφαιρα, δεν θα μπορούσε παρά να προσελκύσει τους αρχαίους, που το επέλεξαν ως σημείο αναφοράς για να διαδραματίσουν πάνω του διάφορα περιστατικά της ελληνικής μυθολογίας.

Ο Βόλος από το Πήλιο

Στο Πήλιο κατοικούσαν τα πανάρχαια χρόνια οι θρυλικοί Κένταυροι, αυτά τα μυθικά παράξενα πλάσματα. Τα όντα αυτά είχαν παράξενη εξωτερική μορφή αφού από τη μέση και πάνω ήταν άνθρωποι ενώ από τη μέση και κάτω είχαν σώμα αλόγου, αγαπούσαν πολύ το κρασί και τις γυναίκες ενώ ήταν και αρκετά επιθετικοί. Ο σημαντικότερος και γνωστότερος Κένταυρος από αυτούς ήταν ο Χείρωνας, γιος του Κρόνου και της Ωκεανίδας Φιλύρας, που ζούσε σε μια σπηλιά του Πηλίου και δίδασκε ιατρική, χρησιμοποιώντας τις θεραπευτικές ιδιότητες των βοτάνων του βουνού, κυνηγετική τέχνη, τέχνη του πολέμου και μουσική.

Ήταν δάσκαλος πολλών ηρώων της Ελληνικής Μυθολογίας όπως ο Αχιλλέας, ο Θησέας και ο Ιάσονας ενώ κοντά του μεγάλωσε και ο Ασκληπιός, ο πρώτος γιατρός των ανθρώπων, που διδάχτηκε από τον Χείρωνα διάφορα μυστικά και θεραπείες για αρρώστιες και πληγές. Εξάλλου, το Πήλιο ήταν ευρέως γνωστό και όσον αφορά στον τομέα της Ιατρικής, αφού το πλήθος των βοτάνων και των φυτών του ήταν ικανά να θεραπεύσουν πολλές αρρώστιες. Σε αντίθεση με την πλειονότητα των υπόλοιπων Κενταύρων, ο Χείρωνας ήταν δίκαιος, σοφός, ενάρετος και φίλος της ανθρώπινης φυλής. Στην περιοχή του χωριού των Μηλεών σώζεται μέχρι σήμερα η σπηλιά που αναφέρεται ως τόπος κατοικίας του Κένταυρου Χείρωνα.

Ο μύθος λέει ότι στο Πήλιο έγιναν και οι Γιγαντομαχίες, κατά τη διάρκεια των οποίων οι γίγαντες θέλησαν να πάρουν το Πήλιο από το μέρος στο οποίο βρίσκεται, να το τοποθετήσουν πάνω από τον Κίσσαβο και να φτάσουν έτσι τους Ολύμπιους Θεούς για να τους διώξουν από εκεί αλλά και οι Κενταυρομαχίες ανάμεσα στους Κενταύρους και στους Λαπίθες, για χάρη της ωραίας Ιπποδάμειας.

Εκτός από τους Κενταύρους, εδώ φαίνεται πως έγιναν και οι γάμοι του Πηλέα, βασιλιά των Μυρμιδόνων και της Νηρηίδας Θέτιδας, γονείς του ομηρικού Αχιλλέα, ήρωα του Τρωικού πολέμου. Στη διάρκεια των γάμων τους διαδραματίστηκε και το συμβάν-αφορμή για τον Τρωικό πόλεμο, ο πρώτος διαγωνισμός ομορφιάς με το μήλον της έριδος, που ο Πάρης, πρίγκιπας της Τροίας και διαιτητής του διαγωνισμού, προτίμησε να δώσει στη θεά Αφροδίτη, εξοργίζοντας έτσι τις θεές Ήρα και Αθηνά.

Το Πήλιο φαίνεται πως είχαν επιλέξει και οι Θεοί του Ολύμπου για την καλοκαιρινή τους διαμονή ενώ στην κορυφή του βρισκόταν και το αρχαίο σπήλαιο του Ακραίου Δία, στο οποίο πήγαιναν οι κάτοικοι της περιοχής περί τα μέσα Ιουλίου και στις πιο ζεστές και ξηρές μέρες του χρόνου, για να παρακαλέσουν το Δία να στείλει λίγη βροχή.

Στην ευρύτερη περιοχή της Μαγνησίας αναφέρεται και ο μύθος της Αργοναυτικής εκστρατείας, πριν από 3500 περίπου χρόνια. Ο χρησμός έλεγε ότι ο βασιλιάς Πελίας της Λοκρίδας στη Θεσσαλία θα έχανε το θρόνο του από τον «μονοσάνδαλο»,όπως αποκαλούνταν ο Ιάσονας καθώς είχε χάσει το σανδάλι του προσπαθώντας να περάσει τον χείμαρρο Άναυρο, στον οικισμό της Άλλης Μεριάς. Μόλις, λοιπόν, ο Πελίας είδε μπροστά του τον Ιάσονα να φορά μόνο ένα σανδάλι, φοβήθηκε και, για να τον διώξει, τον διέταξε να πραγματοποιήσει ένα μεγάλο ταξίδι μέχρι την Κολχίδα για να φέρει πίσω το Χρυσόμαλλο δέρας, σύμβολο πλούτου και ευμάρειας, πιστεύοντας ότι δεν θα γύριζε πίσω ποτέ. Για τις ανάγκες του ταξιδιού ναυπηγήθηκε η Αργώ, ένα πολύ γρήγορο και ελαφρύ πλοίο, που ναυπήγησε ο ξακουστός ξυλουργός Άργος, χρησιμοποιώντας ξυλεία από το Πήλιο. Στην εκστρατεία, που ξεκίνησε από την αρχαία Ιωλκό, δηλαδή τον σημερινό Βόλο, πήραν μέρος μερικοί από τους πιο σημαντικούς ήρωες της αρχαιότητας, όπως ο Ηρακλής, ενώ πραγματοποιήθηκαν και αρκετές ενδιάμεσες στάσεις σε χωριά του Πηλίου όπως η Αργαλαστή ή η Άφησσος, από την πηγή της οποίας οι Αργοναύτες προμηθεύτηκαν νερό για το μακρινό τους ταξίδι. 

Ι.Μ. Παναγίας Οδηγήτριας Πορταριάς

ΠΟΡΤΑΡΙΑ: Είναι μια ανάσα από τον Βόλο (13xλμ.), χτισμένη σε 650μ. υψόμετρο. Όπως πολλά χωριά στο Πήλιο, έτσι και η Πορταριά, δημιουργήθηκε γύρω από ένα μοναστήρι. Το μοναστήρι της Παναγίας της Πορταρέας (13ος αιώνας) όπου πήρε και το όνομά της. Ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα να θαυμάσει το υπέροχο φυσικό τοπίο, τις δροσερές πηγές, τα αρχοντικά, τα γραφικά καλντερίμια και τις εκκλησίες.

Η Αρχόντισσα του Πηλίου, η μαγευτική Πορταριά, συνδυάζει βουνό και θάλασσα και αποτελεί ένα από τα πρώτα τουριστικά κέντρα της χώρας.

Το υπέροχο φυσικό τοπίο της, η πλούσια βλάστηση, οι δροσερές πηγές, τα παραδοσιακά αρχοντικά και τα γραφικά καλντερίμια καθιστούν την Πορταριά ιδανικό προορισμό για διακοπές όλο το χρόνο.

Υπήρξε το σημαντικότερο εμπορικό κέντρο των χωριών του Πηλίου, ενώ μετά το 1900 έγινε το ξενοδοχείο «Θεοξένεια», που θεωρούνταν το μεγαλύτερο και πολυτελέστερο των Βαλκανίων. Καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της κατοχής από τους Γερμανούς, σήμερα έχουν μείνει υπολείμματά του.  

Τα παραδοσιακά αρχοντικά που δεσπόζουν στο χωριό μαρτυρούν την ιστορία του ενώ εναρμονίζονται με το φυσικό περιβάλλον, δημιουργώντας εικόνες μαγευτικής ομορφιάς και αποπνέοντας τον αέρα πολυτέλειας και αρχοντιάς που επικρατούσε από τα παλιά χρόνια.

Μακρυνίτσα

ΜΑΚΡΥΝΙΤΣΑ: Eίναι ένα ορεινό χωριό του Πηλίου που έχει κριθεί ως διατηρητέος παραδοσιακός οικισμός απολύτου προστασίας. Απέχει από τον Βόλο 17 χλμ. μέσω Πορταριάς, 10 χιλ. μέσω Κουκουράβας και 12 χλμ. από το χιονοδρομικό Κέντρο Πηλίου.

Το φημισμένο αυτό κεφαλοχώρι, η Μακρινίτσα, είναι κτισμένο κλιμακωτά στην πλαγιά του βουνού όπου το χαμηλότερο σημείο του έχει υψόμετρο 350 μ. και το υψηλότερο 700μ. Έχει χαρακτηριστεί σαν το «μπαλκόνι του Πηλίου» τόσο για την εξαιρετική θέα που προσφέρει όσο και για την μοναδική αρχιτεκτονική της φυσιογνωμία.

Η Μακρινίτσα χτίστηκε από το 1204 – 1215 από την Βυζαντινή οικογένεια των Μαλιασσηνών. Ο μικρός οικισμός που δημιουργείται στους πρώτους αιώνες της Τουρκοκρατίας αναπτύσσει οικονομικές δραστηριότητες λόγω της καλλιέργειας του μεταξοσκώληκα και της κατεργασίας δέρματος, τόσο στα Βαλκάνια όσο και στην Ευρώπη. Η ιστορία της Μακρυνίτσας είναι μακρά και πλούσια, και η συμβολή της στην πρόοδο, ευημερία και ελευθερία της περιοχής μεγάλη.

Το 1878 πρωτοστατεί στην Επανάσταση κατά των Τούρκων, κατά την οποίαν διακρίνεται η Μακρινιτσιώτισσα οπλαρχηγός Μαργαρίτα Μπασδέκη. Μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους η Μακρινίτσα γίνεται από τους πιο μεγάλους δήμους του νομού σε έκταση, δραστηριότητες και κατοίκους. Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου πολέμου ο αγροτικός της χαρακτήρας αλλάζει και ο τουρισμός ανοίγει νέους ορίζοντες για την περιοχή.

Η γραφική Μακρυνίτσα

Ιδιαιτερότητά της είναι το ότι διατήρησε αναλλοίωτο το χρώμα της στο πέρασμα του χρόνου με χαρακτηριστικό της το πλήθος αρχοντικών, τα παραδοσιακά πετρόχτιστα σπίτια και τα γραφικά πλακόστρωτα καλντερίμια της.

Ένα καταπράσινο τοπίο με υπεραιωνόβια πλατάνια να αγκαλιάζουν κάθε γωνιά του χωριού και τα πλακόστρωτα καλντερίμια προσδίδουν την ιστορία της Μακρινίτσας ενώ την εικόνα συμπληρώνουν τα πέτρινα γεφύρια και ο μεγάλος αριθμός από βρύσες με τα τρεχούμενα νερά προσφέροντας στον επισκέπτη ηρεμία και γαλήνη.

Στην είσοδο της Μακρινίτσας βρίσκεται η πλακόστρωτη πλατεία «Μπράνη», με τη ρεματιά πάνω απ’ αυτή, που έχει χαρακτηριστεί χώρος ιδιαίτερου φυσικού κάλλους καθώς και η κεντρική πλατεία του χωριού, το γνωστό «παζάρι». Η θέα από αυτό το σημείο είναι μαγευτική, αφού ο Βόλος και ο Παγασητικός Κόλπος απλώνεται μπροστά σας.

ΑΓΡΙΑ: Σε απόσταση 7 χιλιομέτρων νοτιοανατολικά του Βόλου βρίσκεται η Αγριά, πολύ γνωστό παραθαλάσσιο τουριστικό θέρετρο στην πλευρά του Παγασητικού κόλπου και έδρα του ομώνυμου Δήμου.

Η Αγριά, σύγχρονη και δυναμική κωμόπολη, σφύζει από ζωή όλο το χρόνο. Τα αναρίθμητα παραλιακά ταβερνάκια, τα εστιατόρια, τα τσιπουράδικα και τα αναψυκτήρια προσφέρουν στους επισκέπτες μοναδικές γαστρονομικές απολαύσεις και ατέλειωτες στιγμές ξεκούρασης. Κάθε Καλοκαίρι διοργανώνονται πολλές πολιτιστικές - καλλιτεχνικές εκδηλώσεις όπως το Διεθνές Φεστιβάλ Κιθάρας στο οποίο συμμετέχουν σολίστ απ' όλο τον κόσμο.

Αξίζει να επισκεφθεί κανείς το ξωκλήσι του Τιμίου Σταυρού με το υπέροχο ξυλόγλυπτο τέμπλο και το εκκλησάκι της Παναγιάς που είναι χτισμένο μέσα σε βράχους και ανάγεται στην εποχή του Αποστόλου Παύλου.

ΧΑΝΙΑ: Ορεινό χωριό σε υψόμετρο 1.200 μέτρων χτισμένο σε πυκνό δάσος οξιάς, είναι το πέρασμα από το δυτικό στο ανατολικό Πήλιο. Παλιά, στα πανδοχεία του, χάνια (εξ' ού και το όνομα), διανυκτέρευαν οι ταξιδιώτες και οι έμποροι. Σήμερα δίπλα στο χώριο, στη θέση Αγριόλευκες, λειτουργεί ένα από τα ωραιότερα χιονοδρομικά κέντρα στην Ελλάδα. Οι λάτρεις του σκι και του snowboard  κατηφορίζουν τις πλαγιές με τα παγωμένα σαν απολιθώματα δέντρα, αγνατεύοντας αριστερά τους τον Παγασητικό και δεξιά το Αιγαίο.

Για καφέ  στα Χάνια

ΖΑΓΟΡΑ: Το κεφαλοχώρι του Πηλίου που γνώρισε μεγάλη εμπορική και πνευματική ακμή τον 17ο και τον 18ο αιώνα. Υπάρχουν βυζαντινά κείμενα που αναφέρουν το Πήλιο με το όνομα Ζαγορά. Σημαντική είναι η βιβλιοθήκη της Ζαγοράς που διαθέτει χιλιάδες τόμους σπάνιων βιβλίων.

Το "Ελληνομουσείο" όπως είναι γνωστό ήταν το αρχαιότερο σχολείο του Πηλίου. Σ' αυτό μαθήτευσαν μεταξύ άλλων ο Άνθιμος Γαζής, ο Γρηγόριος Κωνσταντάς, ο Ζαγοριανός Καλλίνικος Λαπάτης (Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως) και ο πρόδρομος του ξεσηκωμού του Ελληνισμού Ρήγας Φεραίος.

Το Χορευτό αποτελεί το επίνειο της Ζαγοράς. Η οργιώδης βλάστηση του Πηλίου αγκαλιάζει τις αμμώδεις παραλίες του, που υπήρξε λιμάνι απ' όπου ξεκινούσαν τα "Ζαγοριανά καράβια" για τις μεγάλες αγορές της Ευρώπης και της Ανατολής. Σ' αυτό τον τόπο που στη μεγαλύτερη διάρκεια του χρόνου τα κύματα χορεύουν ο Γ. Δροσίνης εμπνεύστηκε την ποιητική του συλλογή "Γαλήνη".

Χιονισμένο Πήλιο

ΤΣΑΓΓΑΡΑΔΑ: Τσαγκαράδα σημαίνει ωραία θέα και κατά μία άλλη εκδοχή βασιλικό χωριό. Είναι ένας τόπος για όλες τις εποχές, παραμυθένιος και κατάλευκος το χειμώνα, πνιγμένος στα αγριολούλουδα την άνοιξη, δροσερός και ζωσμένος ορτανσίες το καλοκαίρι, βυθισμένος στο κοκκινοκίτρινο των φύλλων το φθινόπωρο.

Οι τέσσερις συνοικίες της Τσαγκαράδας με τρεχούμενα νερά, τοξωτά γεφύρια, πλατείες, εκκλησίες, παλιά και νέα αρχοντικά αποτελούν ιδανικό τόπο διαμονής και ξεκούρασης. Το παλιό πέτρινο τοξωτό γεφύρι της Τσαγκαράδας στη ρεματιά του Μυλοπόταμου είναι χτισμένο το 1787.

Οι αιωνόβιοι πλάτανοι χαρακτηρίζουν τις πλατείες της Τσαγκαράδας, όπως αυτός της πλατείας Αγίων Ταξιαρχών και ακόμη περισσότερο ο φημισμένος χιλιόχρονος πλάτανος της Αγίας Παρασκευής.

ΜΗΛΙΕΣ: Ένα πολύ ενδιαφέρον χωριό, το κεφαλοχώρι της περιοχής, ζωσμένο από μηλιές, φυρικιές και καστανιές στα βορειοανατολικά και με λιόδενδρα στα νοτιοδυτικά. Έχει μια υπέροχη θέα προς τον Παγασητικό κόλπο και το νότιο Πήλιο.

 Στο κέντρο υπάρχει η εκκλησία των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, ένα μνημείο με ένα μοναδικό, σχεδόν απίστευτο κατασκευαστικό ιστορικό. Χτίστηκε στα μέσα του 18ου αιώνα, εποχή της Τουρκοκρατίας, κατά τέτοιο τρόπο ώστε το εξωτερικό της, χωρίς καμπαναριό και άλλα θρησκευτικά σύμβολα ή δείγματα εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής, δεν πρόδιδαν την αληθινή φύση και σκοπό του κτιρίου. Η κατασκευή και αποπεράτωση καθώς και η διακόσμηση του εσωτερικού διήρκεσαν 30 χρόνια. Το αποτέλεσμα συγκλονιστικό, τέλεια ακουστική, κυριολεκτικά ένα θαύμα μηχανικού και αρχιτεκτονικού σχεδιασμού και εκτέλεσης.

Πολύ ωραίες οι τοιχογραφίες καθώς επίσης και το θαυμάσιο ξυλόγλυπτο εικονοστάσι (τέμπλο) με τις βιβλικές παραστάσεις, που είναι πηγές έμπνευσης και στοχασμού.

Στις Μηλιές υπάρχει επίσης και ένα χαριτωμένο, μικρό μουσείο όπου οι υπό εξαφάνιση λαϊκές τέχνες έχουν βρει το δικό τους  καταφύγιο και μας μυούν σε αλλοτινές εποχές. 

ΒΥΖΙΤΣΑ: Από τα ομορφότερα χωριά. Δεν είναι τυχαίο ότι – απ’ όλα τα χωριά του Πηλίου – ο ΕΟΤ ενέταξε πρώτη τη Βυζίτσα στο πρόγραμμα αποκατάστασης και διατήρησης της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής. Τα αρχοντικά της είναι ίσως τα χαρακτηριστικότερα ολόκληρου του Πηλίου. Τα λιθόκτιστα καλντερίμια και  η πλατεία με τον αιωνόβιο πλάτανο αποτελούν το σήμα κατατεθέν.

Άγιος Γεώργιος Νηλείας: Κτισμένο τον 15ο αιώνα σε υψόμετρο 620 μέτρων και κρυμμένο πίσω από πυκνή βλάστηση, το μικρό χωριουδάκι του Δυτικού Πηλίου προσφέρει μία από τις ομορφότερες διαδρομές σε καλντερίμια που οδηγούν σε παραδοσιακά αρχοντικά, μοναδικά φυσικά τοπία με αιωνόβια πλατάνια και τρεχούμενα νερά και μια από τις γραφικότερες πλατείες ολόκληρου του Πηλίου.

Στα αξιοθέατα, υπάρχει το Μουσείο του Γλύπτη Νικόλα, που φιλοξενεί μεγάλο μέρος των εντυπωσιακών έργων του και είναι επισκέψιμο καθημερινά καθώς επίσης και το Εκκλησιαστικό Μουσείο που στεγάζεται στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.  Αξιόλογη είναι και η Ι. Μονή Ταξιαρχών, που χρονολογείται από το 1309.

Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ 19-01-2014

Τα θεμέλια της Εκκλησίας των Πατρών είναι στηριγμένα πάνω στο αίμα του Πρωτοκλήτου των μαθητών του Κυρίου μας, του Αποστόλου Ανδρέου.  Η Εκκλησία των Πατρών έχει το ακριβό προνόμιο να κατέχει τον τάφο του Αγίου, την Αγία Κάρα του, αλλά και το Ιερό Ξύλο του Σταυρού του μαρτυρίου του. 

     Ο Σταυρός του μαρτυρίου του Αγίου Ανδρέου, εφυλάσσετο στην Πάτρα και στο Ναό του, ως ένα από τα ιερότερα κειμήλια και σεβάσματα μέχρι την Φραγκοκρατία. Τότε, που χιλιάδες ιερά κειμήλια της πατρίδας μας αρπάχτηκαν και έφυγαν για τη Δύση, αρπάχτηκε περί το 1207 και ο Σταυρός του Αγίου Ανδρέου και μεταφέρθηκε στη Γαλλία από Γάλλους ιππότες. 

     Κατά τα αρχεία του Δουκάτου της Βουργουνδίας ο Σταυρός μετακομίσθηκε από την Πάτρα και τοποθετήθηκε στη μονή  WEAUME κοντά στη Μασσαλία και από εκεί στη μονή του Αγίου Βίκτωρος και παρέμεινε εκεί μέχρι την επανακομιδή του στην πόλη των Πατρών. 

       Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης (1789) τον άρπαξαν Γάλλοι άθεοι επαναστάτες και τον έρριξαν στην φωτιά για να καταστραφεί. Γάλλος μοναχός την τελευταία στιγμή ριψοκινδυνεύσας διάσωσε τα υπάρχοντα τμήματά του. 

      Τα τμήματα που διεσώθησαν τα τοποθέτησαν σε ειδική θήκη σε σχήμα σταυρού. Η θήκη αυτή υπάρχει στον Παλαιό Ι. Ναό του Αγίου Ανδρέου στην Πάτρα. 

Από τον εσπερινό

       Στη Μασσαλία και στο Ναό του Αγίου Βίκτωρος ετιμάτο το ιερό λείψανο του Σταυρού, όμως με την πάροδο του χρόνου εμειώθη το ενδιαφέρον και δεν ήταν σε συνεχή προσκυνηματική χρήση. Ήταν μάλλον μουσειακή η χρήση του. 

     Την παρουσία του Σταυρού του Αγίου Ανδρέου στη Μασσαλία διεπίστωσε προσωπικώς επισκεπτόμενος την Μασσαλία ο εκ Πατρών καταγόμενος Πρωτοπρεσβ. π. Παναγιώτης Σιμιγιάτος, Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της ιεράς Μητροπόλεως Γαλλίας, όπως ανέφεραν και οι έγκριτοι ιστορικοί των Πατρων Στ.Θωμόπουλος και Κ. Τριανταφύλλου. 

        Ενημερώθηκε στη συνέχεια ο Μητροπολίτης Γαλλίας, ο Μητροπολίτης Πατρών Νικόδημος και έτσι άρχισαν οι προσπάθειες για την επιστροφή και απαναπατρισμό του Σταυρού του Αγ. Ανδρέου στην Πάτρα. Ενημερώθηκε επίσης το Οικουμενικο μας Πατριαρχείο, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος και άρχισαν οι ενέργειες προς την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και την Εκκλησιαστική αρχή της Μασσαλίας για την επιστροφή του ιερού κειμηλίου. 

      Μετά από ανταλλαγή επιστολών και άμεσων επικοινωνιών ωρίσθηκε ο χρόνος της επανακομιδής να είναι η 19η Ιαναουαρίου του σωτηρίου έτους 1980. 

       Στις 18 Ιανουαρίου 1980, αεροπλάνο της πολεμικής μας αεροπορίας ανεχώρησε από τον Άραξο για τη Μασσαλία. Εκεί, στο Ναό του Αγίου Βίκτωρος και στην κρύπη (υπόγειο) όπου εφυλάσσετο ο Σταυρός, μετά από κατανυκτική δέηση η αντιπροσωπεία των Πατρών υπό τον Γεν. Αρχιερατικό Επίτροπο π. Μιχαήλ Καραμπατάκη, παρουσία του Μητροπολίτου Γαλλίας κ. Μελετίου και από πλευράς Ρωμαιοκαθολικής του Καρδιναλλίου Roger Etchegaray παραλήφθη ο χαριτόβρυτος Σταυρός του Αγίου Ανδρέου και άρχισε το ταξίδι της επανακομιδής του στην πόλη του. 

         Ο συνοδεύσας δημοσιογράφος της εφημερίδος "ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ" κ. Άγγελος Βλαχάκης έγραψε σχετικά την 20-1-1980: "... Σε μια πραγματικά συγκινητική σκηνή, στα υπόγεια του Ι. Ναού Αγίου Βίκτωρος Μασσαλίας, η Ελληνική αποστολή παρελάμβανε το κειμήλιο. Θα άξιζε κάθε Πατρινός να ζούσε εκείνες τις στιγμές! Στην ημιφωτισμένη κρύπτη, μέσα σε ένα μυστηριώδες Μεσαιωνικό περιβάλλον, δέκα μόνο Έλληνες πήραν στα χέρια τους το βαρύ κιβώτιο με το Σταυρό και άρχισαν να ανεβαίνουν τη σκάλα προς τον κύριο ναό, ενώ έψελναν το Απολυτίκιον του Αποστόλου Ανδρέου. Οι καθολικοί ιερείς ... κοιτούσαν σιωπηλοί, με δέος τη σκηνή..." . 

     Την επόμενη ημέρα 19 Ιανουαρίου οι δύο αντιπροσωπείες επιβιβάσθηκαν στο ίδιο στρατιωτικό αεροπλάνο και συνόδευσαν τον Σταυρό. Η προσγείωση έγινε στον Άραξο όπου τη συνοδεία περίμενε ο τότε Μητροπολίτης Πατρών κυρός Νικόδημος. 

       Ο Σταυρός του Αποστόλου Ανδρέου, με επίσημο πομπή, οδικώς μεταφέρθηκε στην Πάτρα, γενόμεος δεκτός στα ενδιάμεσα χωριά με δέος και σεβασμό και εν μέσω κωδωνοκρουσιών.

       Η πομπή κατάληξε στον περικαλλή Νέο Ιερό Ναό του Αγίου Ανδρέου, όπου έγινε δεκτός πάνω σε ειδική εξέδρα και ενώπιον όλων των αρχών της πόλεως και πλήθους λαού που είχε κατακλείσει όλη την πλατεία του Ναού.
     Εψάλη  δοξολογία και αντιλλάγησαν οι σχετικές προσφωνήσεις και ακολούθως ετελέσθη πανηγυρικός εσπερινός χοροστατούντος του εκπροσώπου του Οικουμενικού Πατριαρχείου Μητροπολίτου Γαλλίας κ. Μελετίου. 
       Από τότε καθιερώθηκε η εορτή της επανακομιδής του Σταυρού του Αγίου Ανδρέου να εορτάζεται πανηγυρικά την πλησιέστερη προς την ημερομηνία της 19ης Ιαουαρίου Κυριακής, ως η τρίτη μεγάλη εορτή προς τιμήν του Αγίου Ανδρέου, μετά την μνήμη του και την επανακομιδή της Τιμίας του Κάρας (26-09-1964). 
        Φέτος ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ, τόνισε ιδιαίτερα τη γιορτή που γιορτάσθηκε με ιδιαίτερη λαμπρότητα και  μεγαλοπρέπεια. Συμμετείχαν εκτός του ιερού Κλήρου των Πατρών και οι Μητροπολίτες Πειραιώς κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ και Παροναξίας κ. ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ.     

     

Η ΚΟΠΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΤΑΣ ΣΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΠΑΤΡΩΝ 14-01-2014

    Την Τρίτη 14 Ιανουαρίου 2014, στο Εκκλησιαστικό Λύκειο Πατρών, ευλογήθηκε από τους Σεβ. Μητροπολίτες Σύρου, Τήνου, Άνδρου, Κέας, Μήλου και Μυκόνου  κ. ΔΩΡΟΘΕΟΝ και Πατρών κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΝ η Βασιλόπιττα.     
   Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σύρου, ήρθε στην Πάτρα ως πρόεδρος της Εκκλησιαστικής Εστίας μαζί με την κ. Καλή Αλυσανδράτου, διευθύντρια της Εκκλησιαστικής Εστίας, διότι εκτός από το Εκκλησιαστικό Λύκειο στο συγκεκριμένο χώρο, λειτουργεί και η Εκκλησιαστική Μαθητική Εστία της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών, όπου φιλοξενούνται οι μαθητές του Εκκλησιαστικού Λυκείου.

     Στην κοπή της βασιλόπιττας παρέστησαν εκπρόσωποι του Ιδρύματος Νιάρχου,  η κ. Ιωάννα Θεοδώρου και ο κ. Πάνος Βαζέος. Παρόντες ήσαν ο Περιφερειακός διευθυντής της εκπαίδευσης κ. Γεώργιος Παναγιωτόπουλος, η διευθύντρια της  δευτεροβάθμιας εκπαιδεύσεως κ. Ευγενία Πιερρή, ο Σχολικός Σύμβουλος κ. Δημακόπουλος ο Αντιπεριφερειάρχης κ. Γεώργιος Αγγελόπουλος και οι Σχολικοί Σύμβουλοι κ. Δημήτριος Δημακόπουλος και κ. Δημήτριος Παπαδημητράκης.

     Την βασιλόπιττα ευλόγησε ο Σεβ. Μητροπολίτης Σύρου κ. Δωρόθεος και εν συνέχεια έγινε ξενάγηση στους χώρους του Εκκλησιαστικού Λυκείου και της Εκκλησιαστικής Εστίας.Εν συνεχεία ακολούθησε τράπεζα στην οποία συμμετείχαν οι αρχιερείς, οι εκπρόσωποι των αρχών, ο Διευθυντής του Εκκλησιαστικού Λυκείου κ. Ιωάννης Κόττορος και οι Καθηγητές, ο δ/ντης των ΜΜΕ της Ι. Μ. Πατρών π. Χρύσανθος Στελλάτος, ο πρ. Διευθυντής του Σχολείου π. Νικόλαος Σκιαδαρέσης, ο Διευθυντής της Εκκλησιαστικής Εστίας της Ι. Μ. Πατρών π. Γερβάσιος Παρακεντές, ο Πρωτοπρσβ. π. Δημήτριος Παπαγεωργίου, όλοι οι μαθητές και αρκετοί γονείς.

   Κατά την διάρκεια του γεύματος ο ο Σεβ. Μητροπολίτης Πατρών, προσεφώνησε τον Σεβ.  Μητροπολίτη Σύρου και όλους τους εκλεκτούς προσκεκλημένους και ευχαρίστησε για προσγενομένη τιμή της συμμετοχής τους στην εορταστική εκδήλωση. 
     Εν συνεχεία ο Σεβ. Σύρου, αντιφώνησε  με πολλή αγάπη και χαρά και ευχήθηκε τα δέοντα προς όλους και κυρίως στους μαθητάς του Εκκλησιαστικού Λυκείου.

      Τέλος, μίλησε με λόγια θερμά ο Δ/ντης του Εκκλησιαστικού Λυκείου κ. Ιωάννης Κόττορος. Η εορταστική εκδήλωση έκλεισε με ύμνους,παραδοσιακά τραγούδια και κάλαντα  από την χορωδία των μαθητών  του σχολείου. 
     Ο Διευθυντής κ. Ι. Κόττορος είπε σχετικά: 

Σεβασμιώτατε Πρόεδρε της «Εστίας της Εκκλησιαστικής Εκπ/σης» κ. Δωρόθεε,

Σεβασμιώτατε Πατρών κ. Χρυσόστομε,

Πανοσιωλογιώτατοι, αιδεσιμολογιώτατοι,

κ. Αντιπεριφερειάρχα,

κ. Περιφεριακέ Διευθυντά  πρωτοβάθμιας & Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Δυτικής

    Ελλάδος,

κ. Διευθύντρια  της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης,

κ. Εκπρόσωποι του Ιδρύματος Νιάρχου,

κ. Σχολικοί Σύμβουλοι,

κ. Διευθύντρια της Εστίας της Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης,

κ. Συνάδελφοι αγαπητοί γονείς και Κηδεμόνες, αγαπητά μας παιδιά,

     Σας καλωσορίζουμε στο σχολείο μας και σας ευχαριστούμε για την παρουσία σας. Μια νέα χρονιά αρχίζει με την πρόκληση συντελεσμένων αλλαγών που αφορούν τα νέα προγράμματα σπουδών Γυμνασίων – Γενικών Λυκείων και ΕΠΑΛ.

            Μια χρονιά που φέρνει μαζί της νέες προκλήσεις, νέους σχεδιασμούς αλλά και δύσκολες συνθήκες για την εφαρμογή των νέων επιλογών που καλούμεθα  όλοι μας ( φορείς εκπαιδευτικοί, γονείς, μαθητές ) να ανταποκριθούμε.

            Είναι γεγονός ότι η ανατολή του νέου έτους, δεν μοιάζει με παλαιότερες εποχές. Παρόλο τον καθιερωμένο εορτάσιμο εξωτερικό διάκοσμο και τις προσπάθειες να δοθεί ένας αισιόδοξος και ελπιδοφόρος τόνος.

            Δρασκελίζουμε το κατώφλι του 2014 με κουράγιο ανύπαρκτο, με τη στυφή γεύση μιας πρωτόγνωρης πικρίας. Πικρίας για όλους αυτούς που διαχειρίστηκαν την αξιοπρέπεια μιας και την ευτέλισαν.

            Αδικαιολόγητο το πνευματικό και οικονομικό κατάντημα. Ένας λαός με πλούσια και ένδοξη ιστορία, σιγά-σιγά φιλιώθηκε με την πίκρα του, εγκατέλειψε της απαιτήσεις του.

            Όμως η πίκρα αγαπητά μας παιδιά, είναι φθορά της ψυχής. Παραλύει την ψυχή του ανθρώπου την οδηγεί στην ακηδία, στην αρρωστημένη ανορεξία για οποιαδήποτε μορφής εργασία, σωματική, διανοητική και προπαντός πνευματική.  Και τι μας μένει λοιπόν να κάνουμε σαν χριστιανοί και Ιεροσπουδαστές που είμαστε; Να δεχθούμε τη πικρία ως λυτρωτικό αντίδοτο στον αντιχριστιανικό, εγωκεντρικό και υλιστικό τρόπο ζωής μας μέχρι τώρα. Αυτός ο πόνος και αυτή η πίκρα γεννά την ελπίδα της επιστροφής. Την ελπίδα της μετανοίας για τις αξίες που χάσαμε, για ότι προδώσαμε. Την ελπίδα που χαρίζει ο Χριστός που λίγες μέρες πριν γιορτάσουμε τη Θεία του γέννηση. Την ελπίδα που πηγάζει από τα λόγια του: « Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφωτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς», προς όλα τα παιδιά του. Αυτή τη περίοδο κάθε χρόνο βάζουμε και βάζετε στόχους.. Ο δικός μας στόχος είναι να συνεχίσουμε την πετυχιμένη πορεία μας όπως και τη χρονιά που πέρασε παρά τις δυσκολίες. Ηταν πράγματι δημιουργική, καρποφόρος και καλλίκαρπος.

            Όλοι Εμείς  ο Πρόεδρος της «Εστίας της Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης» ο Επίσκοπος μας οι φορείς της Εκπαίδευσης, ο Διευθυντής της Εστίας, οι καθηγητές σας θα είμαστε δίπλα σας, για την επιτυχία και την επίτευξη των δικών σας στόχων. Επιλέξαμε ένα περιβάλλον που πέρα από τη μάθηση και τη γνώση προβάλλει τις αξίες που χρειάζεστε για να πλημμυρίσουν τις καρδιές σας. Κλείστε τ’ αυτιά σας στις προκλήσεις, στο ψέμα στη μετριότητα το συμβιβασμό, στη μιζέρια. Διεκδικήστε τη πνευματική ελευθερία σας.

            Εύχομαι στους συναδέλφους εκπαιδευτικούς επιτυχία στο υπεύθυνο παιδαγωγικό μα ς έργο και μια δημιουργική και καρποφόρα χρονιά.

            Σεβασμιώτατε, Άγιε Πρόεδρε της «Εστίας της Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης» για την τιμητική σας παρουσία στην εκδήλωση της κοπής της πίτας του σχολείου μας θερμά σας ευχαριστώ. Επίσης θέλω να σας ευχαριστήσω για το ενδιαφέρον, τον αγώνα, και την αγωνία σας για την εύρυθμη λειτουργία των περιφερειακών Εκκλησιαστικών Εστιών των Εκκλησιαστικών μας Σχολείων.

Με έκπληξη όμως πληροφορηθήκαμε τον περασμένο Σεπτέμβριο ότι η οικονομική κρίση χτύπησε και την πόρτα μας. Με αποτέλεσμα  να συζητείτε ακόμα και η αναστολή λειτουργίας των Εστιών. Αυτό βεβαίως θα δημιουργούσε τεράστιο πρόβλημα στη λειτουργία των Σχολείων.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας  οικοδόμησε αυτό το στολίδι της πόλεως των Πατρών για τη στέγαση του Εκκλησιαστικού Λυκείου «εν καιροίς δυσχοιμέρεις» και τον ευχαριστούμε άλλη μια φορά από τα βάθη της καρδιάς μας, αλλά η λειτουργία της Εστίας μας εξαρτάτε από την χρηματοδότηση της «Εστίας της Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης».

Γι’ αυτό  σας ζητώ με την ευκαιρία της πρωτοχρονιάτικης πίτα μποναμά: Μη μας κλείσετε τη  στρόφιγγα της τροφοδοσίας και φροντίστε για τη στελέχωση των Εστιών και την εύρυθμη λειτουργία τους.

Εύχομαι σε όλους τους εκλεκτούς προσκεκλημένους μας υγεία, ευτυχία  προσωπική και οικογενειακή, δημιουργικό και καρποφόρο το 2014.

 

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ ΣΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΠΑΤΡΩΝ

  

  Με τη δέουσα Εκκλησιαστική λαμπρότητα πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 20 Δεκεμβρίου 2013 η Χριστουγενμνιάτικη γιορτή του Γεν. Εκκλησιαστικού Λυκείου Πατρών. 

    Την Θεία λειτουργία τέλεσαν ο Αρχιμ. π. Γεβάσιος Παρακεντές, ο Πρωτοπρεσβ. π. Δημήτριος Παπαγεωργίου και ο Ιεροδιάκονος  Αντώνιος Στρατηγέλης, μαθητής του Σχολείου. 

      Χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ, ο οποίος μίλησε στα παιδιά για το βαθύτερο νόημα των Χριστουγέννων. Η Γέννηση του Θεανθρώπου τόνισε ότι αποτελεί βασικό σταθμό στο σχέδιο της Θείας οικονομίας για τη σωτηρία του ανθρώπου.

   Στο σχέδιο αυτό συμμετέχει και ο άνθρωπος προσφέροντας τη μητέρα του Θεανθρώπου "Τί σοι προσενέγκωμεν Χριστέ ... ημείς δε μητέρα παρθένον...".

     Τέλος ευχήθηκε στο Διευθυντή, στους καθηγητές, στο Διοικητικό προσωπικό και στους μαθητές να έχουν υγεία, πρόοδο και οι καρδιές όλων να γίνουν Φάτνη για να υποδεχθούν το Θείο Βρέφος. 

     Στη συνέχεια ακολούθησε μικρή δεξίωση στην αίθουσα τελετών του Σχολείου και πραγματοποιήθηκε γιορτή που ετοίμασαν οι μαθητές και αποδόθηκαν μεταξύ άλλων Χριστουγεννιάτικοι Ύμνοι, κάλαντα από διάφορες περιοχές της Ελλάδος και προβολή ταινίας από τους Αγίους Τόπους.

     Την εκδήλωση έκλεισε με ευχές και ευχαριστίες του ο Διευθυντής κ. Ιωάννης Κόττορος.
    Στην εκδήλωση παρευβέθηκε και ο Σχολικός Σύμβουλος κ. Δημήτριος Δημακόπουλος, υπεύθυνος για το Σχολείο μας.
      Την Δευτέρα  23 Δεκεμβρίου αντιπροσωπεία των μαθητών μαζί με τον Διευθυντή κ. Ιωάννη Κόττορο, τους καθηγητές κ. Παύλο Μάλλιαρη, κ. Βασίλειο Μπούτσικα και τον Πρωτοπρεσβ. π. Δημήτριο Παπαγεωργίου επισκέφθηκαν ιδρύματα της πόλεως των Πατρών και προσέφεραν τρόφιμα, δώρα και έψαλλαν τα Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα.

 

      

     

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΩΝ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΠΑΤΡΩΝ

     Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η φετινή Χριστουγεννιάτικη εορτή του Κατηχητικού Σχολείου του Ι. Ν. Αγίου Ανδρέου Πατρών, που έγινε στο Πνευματικό Κέντρο του Ναού, την Δευτέρα 23 Δεκεμβρίου 2013, το απόγευμα. Με την άδεια και τις ευχές του Προϊσταμένου του Ι. Ναού πρωτοπρεσβύτερου π. Νικολάου Σκιαδαρέση, οι υπεύθυνοι του κατηχητικού έργου του Ναού π. Σπυρίδων Αλεξανδρής και κ. Γεωργία Κεκάτου, διοργάνωσαν με άριστο τρόπο την εορτή του Κατηχητικού Σχολείου. 

    Η Κατηχητική ομάδα του Αγίου Ανδρέου Πατρών, αποτελούμενη από μικρά και μεγάλα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, έδωσαν ισχυρό μήνυμα πως καθαρίζοντας πάντα τη δική μας εσωτερική φάτνη, γεννιέται ο Χριστός, Αυτός που πάντα θα μας αγαπά ως φιλεύσπλαχνος Πατέρας, φίλος και αδελφός. Με τη ζωντάνια τους, την πίστη τους, τα Χριστιανικά ιδανικά τους καλωσόρισαν επί σκηνής, με ποιήματα, άσματα, επίκαιρους ύμνους, Χριστιανικά Χριστουγεννιάτικα τραγούδια και κατάλληλα θεατρικά, το νεογέννητο Βρέφος της Βηθλεέμ.  

     Στη συνέχεια ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Νικόλαος Σκιαδαρέσης, φανερά συγκινημένος και ιδιαίτερα ευχαριστημένος από την οργάνωση της εορτής, αναφέρθηκε στην υψηλή σημασία των εορτών, ευχαρίστησε τα παιδιά για τον κόπο και την προσπάθεια που κατέβαλλαν, έδωσε Χριστουγεννιάτικες ευχές σ όλους τους προσκεκλημένους και τους ευχαρίστησε λέγοντας πόσο μεγάλη σημασία έχει σήμερα τα παιδιά να βρίσκονται στα Κατηχητικά σχολεία  και παρότρυνε τους εργάτες της κατηχήσεως να συνεχίσουν τον αγώνα τους με ζήλο, αυταπάρνηση και άπειρη αγάπη προς τα παιδιά και τους νέους, που τους αξίζουν πολλοί κόποι και ακόμη περισσότερες θυσίες. 

     Στο τέλος αυτής της όμορφης Χριστουγεννιάτικης γιορτής, εκτός της καθιερωμένης κλήρωσης δώρων, μοιράστηκαν δώρα στο καθένα από τα παιδιά από τον π. Σπυρίδωνα Αλεξανδρή καθώς και κεράσματα στην έξοδο από το Πνευματικό κέντρο. Η προσοχή, η προσευχή, οι ευχές και οι ευχαριστίες μας,  στρέφονται  στα παιδιά μας, στα νέα βλαστάρια της Εκκλησίας και της πατρίδας μας.

     Ας τους δώσουμε τα κίνητρα και τις προϋποθέσεις να χτίσουν έναν κόσμο όπως τον ονειρεύονται και να προσπεράσουν τα δικά μας λάθη. Αυτός ο κόσμος σίγουρα θα είναι καλύτερος απ΄αυτόν που τους παραδίδουμε. Καλά Χριστούγεννα με το Χριστό στο επίκεντρο των εορτασμών μας και με την Αγάπη Του,  στολίδι  της ζωής μας!

ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΠΑΤΡΩΝ

         Την 6η Δεκεμβρίου, ημέρα μνήμης του εν Αγίοις Πατρός ημών Νικολάου Αρχιεπισκόπου Μύρων της Λυκίας του θαυματουργού, τελέσθηκε σύμφωνα με το πρόγραμμα, Θεία Λειτουργία στο εκκλησάκι του Γεν. Εκκλησιαστικού Λυκείου Πατρών. 

       Λειτούργησε ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Δημήτριος Παπαγεωργίου καικ έψαλλαν οι μαθητές του Λυκείου υπό τη Διεύθυνση του καθηγητού της Βυζαντινής Μουσικής κ. Παύλου Μάλλιαρη. 

        Ο Θεολόγος καθηγητής του Λυκείου κ. Νικόλαος Κώσταλος, ο οποίος είχε και την ονομαστική του εορτή, μίλησε επίκαιρα αναφερόμενος στην προσωπικότητα του Αγίου Νικολάου, ο οποίος υπήρξε "ὀρφανῶν προστάτης σε καί χηρῶν, πεινόντων τροφέα, πενομένων τε πλουτιστήν, αἰχμαλώτων ρύστην, πλεόντων τε σωτῆρα, κεκτήμαθα παμμάκαρ, σοφέ Νικόλαε". Παραθέτουμε την ομιλία του εορτάζοντος καθηγητού κ. Νικολάου Κώσταλου:

 «Κανόνα πίστεως, εικόνα πραότητος και εγκρατείας διδάσκαλον», αποκαλεί ο υμνογράφος τον σημερινό μεγάλο Άγιο που τιμάμε, τον Άγιο Νικόλαο, επίσκοπο Μύρων της Λυκίας, τον θαυματουργό. Ο Άγιος Νικόλαος είναι ένας από τους πλέον αγαπητούς Αγίους της Εκκλησίας μας και γεννήθηκε στα Πάταρα της Λυκίας στα τέλη του 3^ου αιώνα από ευσεβείς και πλούσιους γονείς, που επί πολλά χρόνια παρέμεναν άτεκνοι και οι οποίοι τον ανέθρεψαν «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου».

Ο Άγιος Νικόλαος αρχικά αφιερώθηκε στον ασκητικό βίο και κατόπιν ανακηρύχθηκε επίσκοπος Μύρων της Λυκίας, μιας πόλης στη Μικρά Ασία. Από τη θέση αυτή ανέπτυξε έντονη φιλανθρωπική δράση και έκανε έντονους αγώνες για την προστασία των φτωχών και των απόρων, ιδρύοντας νοσοκομεία και διάφορα άλλα φιλανθρωπικά ιδρύματα. Επειδή εμψύχωνε τους χριστιανούς που διώκονταν από τους Ρωμαίους αυτό είχε σαν αποτέλεσμα τη δική του δίωξη και εξορία. Κατά τους διωγμούς του Διοκλητιανού φυλακίστηκε και υπέστη βασανιστήρια. Όταν όμως αυτοκράτορας έγινε ο Μέγας Κωνσταντίνος, ο Νικόλαος επανήλθε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο. Η ελεημοσύνη και η συμπαράσταση των αναξιοπαθούντων ήταν τα βασικά γνωρίσματα της προσωπικότητάς του, όμως ο Μικρασιάτης επίσκοπος ήταν προικισμένος και με το χάρισμα της θαυματουργίας και έσωσε πολλούς ανθρώπους, και όσο ήταν εν ζωή αλλά και μετά την κοίμησή του. Για το λόγο αυτό αποκαλείται «Θαυματουργός».

Ο Άγιος Νικόλαος απεδήμησε ειρηνικά στις 6 Δεκεμβρίου του έτους 330. Μετά την κοίμησή του ονομάστηκε «μυροβλύτης», καθώς τα λείψανά του άρχισαν να αναβλύζουν άγιο μύρο. Και μάλιστα το μύρο ήταν τόσο πολύ, που οι πιστοί το μάζευαν σε δοχεία για θεραπεία από διάφορες αρρώστιες, ενώ αρκετοί λιποθυμούσαν από την έντονη ευωδία του. Τα λείψανά του διατηρήθηκαν στα Μύρα της Λυκίας έως και τον ενδέκατο αιώνα, όπου το 1087 με την Ά Σταυροφορία μεταφέρθηκαν στην Ιταλία, στην πόλη Μπάρι, όπου βρίσκονται μέχρι και σήμερα. Ο Άγιος Νικόλαος τιμάται και στη Δύση, όπου ονομάζεται Santa Niclaus – Santa Claus και εξαιτίας της πλούσιας φιλανθρωπικής του δράσης, εσφαλμένα συνδέθηκε με τα Χριστούγεννα και την ανταλλαγή δώρων. Είναι λοιπόν άστοχο και εντελώς αβάσιμο να ταυτίζουμε τον Μέγα Βασίλειο με τον Santa Claus.

Πολλά είναι τα αξιοθαύμαστα γεγονότα από τη ζωή του μεγάλου Αγίου, που θα μπορούσε να αναφέρει κανείς. Ένα από αυτά είναι το ταξίδι του προς τα Ιεροσόλυμα. Καθώς ταξίδευε το πλοίο, άρχισαν να πνέουν σφοδρότατοι άνεμοι και ξέσπασε μεγάλη τρικυμία. Επιβάτες και πλήρωμα έχασαν την ψυχραιμία τους και περίμεναν να καταποντισθούν. Ο Νικόλαος όμως γονατιστός προσευχήθηκε με θέρμη προς τον Κύριο και το θαύμα έγινε. Οι άνεμοι έπαυσαν και η θάλασσα αμέσως γαλήνεψε. Όμως κάποιος ναύτης, που ήταν στο κατάρτι, γλίστρησε και έπεσε στο κατάστρωμα νεκρός. Όλοι στενοχωρήθηκαν, που χάθηκε ένας άνθρωπος. Χάρη όμως στις θερμές προσευχές του Αγίου ο ναύτης αναστήθηκε, σαν να ξύπνησε από βαθύ ύπνο. Και άλλα αμέτρητα θαύματα όμως έκανε ο Άγιος σώζοντας πλοία από τρικυμίες και ταξιδιώτες που κινδύνευαν στη θάλασσα, όπως κάποια φορά που εμφανίστηκε ο ίδιος στο τιμόνι κάποιου πλοίου που κινδύνευε και το οδήγησε σε ασφαλές λιμάνι.

Για το λόγο αυτό ο Άγιος Νικόλαος είναι ο μεγάλος προστάτης των ναυτικών. Δεν υπάρχει πλοίο που να μην έχει στο τιμόνι και στην πλώρη την εικόνα του και δεν υπάρχει ναυτικός που να μην τον έχει επικαλεστεί με τη φράση «Αϊ-Νικόλα, βοήθα με».  Αμέτρητοι είναι και οι ναοί στα λιμάνια και στα νησιά, που φέρουν το όνομα του, τάματα των ναυτικών σε δύσκολες στιγμές.

Ένα άλλο σημαντικό περιστατικό της δράσης του Αγίου είναι η σωτηρία τριών κοριτσιών από την ατίμωση.  Ο πατέρας τους έχοντας τεράστια οικονομικά χρέη και επειδή δεν διέθετε την οικονομική άνεση να τις προικίσει, αναγκάστηκε να τις εξωθήσει στην πορνεία. Μόλις το έμαθε αυτό ο Άγιος πήγε τρεις φορές κρυφά την νύχτα και άφησε σημαντικό χρηματικό ποσό, ώστε να μπορέσουν οι τρεις κόρες να νυμφευθούν και να αποφύγουν την ατίμωση.  Όταν όμως τον ανακάλυψε ο πατέρας, ο Άγιος τον ανάγκασε να υποσχεθεί ότι δεν θα αποκαλύψει σε κανέναν το γεγονός. Αυτή ακριβώς είναι και η αξία της ελεημοσύνης.

Το 325  ο Άγιος Νικόλαος έλαβε μέρος στην Α' Οικουμενική Σύνοδο, που έγινε στη Νίκαια της Βιθυνίας, όπου αναδείχθηκε σε «κανόνα πίστεως»  καταπολεμώντας τις αιρετικές διδασκαλίες του Αρείου. Κατά τη διάρκεια της  Συνόδου μάλιστα τόσο ήταν το σθένος του για την υπεράσπιση των Ορθοδόξων αληθειών, που έφθασε στο σημείο μπροστά στον ίδιο τον αυτοκράτορα να χαστουκίσει δυνατά τον Άρειο, ο οποίος αμετανόητος επέμενε στις κακοδοξίες του για την θεότητα του Ιησού. Επειδή ο ξυλοδαρμός μπροστά στον αυτοκράτορα απαγορευόταν, διατάχθηκε η φυλάκισή του και το ίδιο βράδυ εμφανίστηκαν στη φυλακή ο ίδιος ο Χριστός και η Παναγία και του έδωσαν Ευαγγέλιο και ωμοφόριο. Όταν το πρωί πήγαν οι δεσμοφύλακες, έκπληκτοι είδαν τον άγιο με σπασμένα τα δεσμά, να φοράει το ωμοφόριο και να διαβάζει το Ευαγγέλιο. Μετά από αυτό το γεγονός αποφυλακίστηκε με διαταγή του αυτοκράτορα. Γι’ αυτό σε πολλές εικόνες παρατηρούμε το Χριστό και την Παναγία δεξιά και αριστερά του Αγίου, να του προσφέρουν Ευαγγέλιο και ωμοφόριο.

Ο Άγιος Νικόλαος με τον άγιο βίο του μας παρουσιάζει  πολλά και ποικίλα διδάγματα. Ο ίδιος αναδείχθηκε όπως είπαμε σε «κανόνα πίστεως», διδάσκοντας ότι πρέπει να παραμένουμε αμετακίνητοι στην Ορθόδοξη διδασκαλία της Εκκλησίας μας. Επίσης υπήρξε «εικόνα πραότητος», που με την πλούσια αλλά αθόρυβη φιλανθρωπική του δράση και την ανιδιοτελή αγάπη του, πρόσφερε ανακούφιση και στήριγμα στους πονεμένους. Τέλος αναδείχθηκε σε «εγκρατείας διδάσκαλον», αποτελώντας όπως όλοι οι Άγιοι εξάλλου, πρότυπο και παράδειγμα προς μίμηση. Ο Άγιος με τον τρόπο ζωής του κατέκτησε «τη ταπεινώσει τα υψηλά, τη πτωχεία τα πλούσια». Με την ταπείνωση δηλαδή έφθασε ψηλά και με τη φτώχεια κατέκτησε τον πλούτο. Ιδανικά που ακούγονται παράδοξα στην εποχή μας, οδηγούν όμως στην αγιότητα.

Τέλος, είπαμε ότι ο Άγιος είναι προστάτης των ναυτικών. Όταν όμως στη ζωή μας ξεσπούν τρικυμίες όλοι χρειαζόμαστε την προστασία του, όχι μόνο οι ναυτικοί, και γι’ αυτό ζητάμε τις πρεσβείες του: «Πάτερ Ιεράρχα Νικόλαε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών». Αμήν.

Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΣΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ 13-11-2013

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα  γιορτάσθηκε η ημέρα της μνήμης του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, προστάτου του Γεν. Εκκλησιαστικού Λυκείου Πατρών.

Το πρωί τελέσθηκε Θεία Λειτουργία από τον Πρωτοπρεσβύτερο π. Δημήτριο Παπαγεωργίου και συμμετείχαν οι  Ιερείς - μαθητές του Σχολείου π. Νικόλαος Ριτσίκαλης και π. Δημήτριος Σπαθής.

Έψαλλαν με τις γλυκές και μελωδικές τους φωνές οι μαθητές του Σχολείου υπό την Διεύθυνση του Διευθυντού κ. Ιωάννου Κόττορου και του καθηγητού της Βυζ. Μουσικής κ. Παύλου Μάλλιαρη.

Τον πανηγυρικό λόγο της εορτής εκφώνησε ο θεολόγος καθηγητής κ. Νικόλαος Κώσταλος, ο οποίος με πολύ γλαφυρό ύφος εξήρε  την προσωπικότητα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου και τόνισε ιδιαιτέρως την ασκητικότητα, την μαχητικότητα του μεγάλου πατρός, καθώς επίσης τις παιδαγωγικές αρχές και τους λόγους του για το υψηλό αξίωμα της ιερωσύνης.

          Ο Διευθυντής κ. Ιωάννης Κόττορος ευχαρίστησε όλους όσους συμμετείχαν ενεργά στην διοργάνωση της εορτής και εξέφρασε τη χαρά του διότι στη γιορτή του Σχολείου μας παραβρέθηκαν παλιοί απόφοιτοι καθώς επίσης και προσωπικό το οποίο έχει συνταξιοδοτηθεί.

      ΟΜΙΛΙΑ  ΚΩΣΤΑΛΟΥ ΣΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

 13-11-2013

Από τις μεγαλύτερες μορφές όλων των αιώνων και όλων των εποχών είναι αναμφισβήτητα ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, τον οποίο τιμούμε σήμερα. Ήταν στυλοβάτης της Ορθοδοξίας, υποδειγματικός Ιεράρχης, ένας από τους μεγαλύτερους Πατέρες της Εκκλησίας μας, ένας από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές της αληθινής πίστης και παράλληλα ένας από τους μεγαλύτερους παιδαγωγούς.

Ο Άγιος Ιωάννης ήταν γέννημα και καρπός της Αντιόχειας. Σύντομα αποκτά την προσωνυμία «Χρυσόστομος» εξαιτίας της ρητορικής του δεινότητας και των εκπληκτικών ομιλιών και κηρυγμάτων του, που βασίζονταν στην εξήγηση των βιβλικών κειμένων. Οι συνθήκες τον οδηγούν στον πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινούπολης, όπου ως Πατριάρχης διακρίθηκε για την ποιμαντική, φιλανθρωπική,  κοινωνική, εκκλησιαστική και ιεραποστολική του δράση. Δε διστάζει να ελέγχει αυστηρά κληρικούς, λαϊκούς και άρχοντες, ακόμα και την ίδια την αυτοκράτειρα, προσπαθώντας να τους συνετίσει και να τους οδηγήσει στη μετάνοια, την οποία χαρακτηρίζει Θείο δώρο. Έλεγε χαρακτηριστικά: «το πίπτειν ανθρώπινον, το εμμένειν εωσφορικόν, το μετανοείν Θείον», δηλαδή, το να κάνει λάθη κανείς είναι ανθρώπινο, το να επιμένει όμως στην αμετανοησία είναι διαβολικό ενώ το να μετανοεί είναι θεϊκό.

Όλη αυτή η δράση του Αγίου, μαζί με την πολεμική του ενάντια στους αιρετικούς, οδήγησαν στο να συκοφαντηθεί και τελικά να οδηγηθεί στην εξορία, από όπου επέστρεψε μετά από την επίμονη αντίδραση του λαού. Όμως ο φθόνος δεν έλειψε και κατάφερε να εκδιώξει ξανά τον Ποιμένα από το ποίμνιό του. Έτσι ο Άγιος εξορίζεται για δεύτερη φορά. Μετά από πολλές κακουχίες και ταλαιπωρίες και πριν φθάσει στον τελικό τόπο της εξορίας του, παρέδωσε το πνεύμα του στον Δημιουργό. Ο συναξαριστής περιγράφει τις τελευταίες στιγμές της επίγειας ζωής του αναφέροντας ότι «τέλεσε την θεία Λειτουργία, κοινώνησε, διένειμε όλα τα υπάρχοντά του -ακόμη και τα υποδήματά του- στους μαθητές του και στους πιστούς που ήσαν γύρω του, είπε την τελευταία του συνηθισμένη ευχή «Δόξα σοι Κύριε πάντων ένεκεν», έκανε το σημείο του σταυρού και έφυγε για το ευλογημένο ταξίδι που θα τον οδηγούσε να δει τον Χριστό».

Η είδηση του θανάτου του διαδόθηκε σαν αστραπή και το ποίμνιό του έσπευσε από παντού να αποδώσει τιμές στον μεγάλο ποιμένα. Αργότερα το λείψανό του μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη και έγινε δεκτό με πρωτοφανείς τιμές από τον απλό λαό, ο οποίος αναβοούσε: «Απόλαβε του θρόνου σου, Άγιε». Εκεί παρέμειναν τα οστά του μέχρι το 1204, οπότε κατά τη διάρκεια της Δ΄ Σταυροφορίας μεταφέρθηκαν στη Ρώμη. Η πρόνοια του Θεού όμως οικονόμησε ώστε 800 χρόνια μετά, το 2004, να επανέλθουν και πάλι στο θρόνο της Βασιλεύουσας, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Αξιοσημείωτο είναι ότι το αριστερό αυτί της κάρας του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, που βρίσκεται στο Άγιο Όρος, παραμένει αναλλοίωτο. Σύμφωνα με τον μαθητή του Χρυσοστόμου, Πρόκλο, αυτό ήταν το αυτί στο οποίο ο Απόστολος Παύλος υπαγόρευε την ερμηνεία των Γραφών.

Η αγάπη του Αγίου για τα γράμματα και η μεγάλη του μόρφωση τον κατέστησε έναν από τους τρεις ιεράρχες, τους προστάτες των γραμμάτων, τα πρότυπα των παιδαγωγών και τους εκφραστές του ελληνοχριστιανικού μορφωτικού ιδεώδους. Υπήρξε πολυγραφότατος· το έργο του είναι επίκαιρο ακόμα και στις μέρες μας, όπως άλλωστε όλα τα έργα των Πατέρων της Εκκλησίας μας. Δικός του καρπός είναι και η Θεία Λειτουργία που τελείται σχεδόν καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.

Ο  Άγιος Ιωάννης στα έργα του δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην Ιερωσύνη. Μνημειώδεις είναι οι λόγοι του «Περί ιερωσύνης». Σε αυτούς χαρακτηρίζει την ιερωσύνη «φρικτό μυστήριο» και απόδειξη της αγάπης του Χριστού. Υπογραμμίζει τα προσόντα που πρέπει να έχουν οι ιερείς, συμβουλεύει τους κληρικούς να αποφεύγουν τη δόξα και τους επαίνους, να δίνουν μάχες με τις αιρέσεις, να διαλέγονται με το ποίμνιό τους, να διαθέτουν ευχέρεια λόγου και γενικά τονίζει το βάρος της ευθύνης που φέρουν οι κληρικοί έναντι του Θεού και των ανθρώπων. Κατακρίνει έντονα και με αυστηρότητα τους διεφθαρμένους κληρικούς υποστηρίζοντας ότι «εάν ο κλήρος που είναι το άλας της γης, παρουσιάζει έκλυτο βίο, πώς θα ζητήσουμε από το ποίμνιο να ζει άγιο και κατά Χριστόν βίο;» Θεωρεί τους ιερείς υπεύθυνους για τις αμαρτίες των άλλων και τονίζει ότι τα αμαρτήματα των ιερέων τιμωρούνται αυστηρότερα από των λαϊκών. Μεγάλες ευθύνες όμως επιρρίπτει και σε εκείνους που χειροτονούν ανάξιους κληρικούς, ακόμη και εν αγνοία τους. Κυριολεκτικά θα πρέπει να μας διαπερνά ρίγος, αναλογιζόμενοι τις παραινέσεις αυτές του Αγίου.

Ο Άγιος Ιωάννης αφιερώνει μεγάλο μέρος του έργου του στην διαπαιδαγώγηση των νέων συνδυάζοντας αρμονικά τις αλήθειες της Αγίας Γραφής με τα διδάγματα των Αρχαίων Ελλήνων. Αναφέρει ότι οι γονείς της εποχής εκείνης είχαν ως κύριο μέλημα να προσφέρουν στα παιδιά τους κάθε υλικό αγαθό και μόρφωση για να ευημερήσουν και να πετύχουν επαγγελματικά, αδιαφορούσαν όμως για την πνευματική και ηθική τους καλλιέργεια. Θεωρούσαν αντιθέτως τις αρετές ελαττώματα και αδυναμίες. Αναφέρει λοιπόν τρεις έρωτες που υπήρχαν στη ζωή των ανθρώπων την εποχή εκείνη: των χρημάτων, της δόξας και της σάρκας. Αυτά καθόριζαν και τη γενικότερη διαπαιδαγώγηση των νέων της εποχής. Άραγε σήμερα διαφέρουν οι καταστάσεις αυτές; Μήπως δε μιλάμε για την εποχή του Χρυσοστόμου αλλά για τη σημερινή κατάσταση που επικρατεί στην κοινωνία; Μήπως και σήμερα μερικοί γονείς δεν ενδιαφέρονται μόνο για την οικονομική και επαγγελματική αποκατάσταση των παιδιών τους, αδιαφορώντας για οποιαδήποτε ηθική και πνευματική καθοδήγηση; Βέβαια είναι φυσικό και δικαιολογημένο να επιζητεί ένας γονιός το καλύτερο για το παιδί του αλλά δεν πρέπει να παραμελεί και την διαπαιδαγώγηση της ψυχής.

Σήμερα η κοινωνία διαθέτει πολλούς μορφωμένους ανθρώπους, με πτυχία και λαμπρές σπουδές, που διαπρέπουν σε διάφορους τομείς. Διαθέτει όμως ανθρώπους που έχουν εσωτερικό πλούτο και ηθική καλλιέργεια; Γιατί τι αξία έχει το να είναι κανείς επιτυχημένος επαγγελματικά, αλλά ηθικά να έχει αποτύχει; Για το λόγο αυτό τονίζει ο Ιερός Πατήρ την ανάγκη έγκαιρης και σωστής διαπαιδαγώγησης. Συμβουλεύει να μην δίνονται ανεξέλεγκτα ερεθίσματα στο παιδί και να μην βλέπει και ακούει οτιδήποτε του προσφέρεται. Αναρωτιόμαστε, πόσο εύκολο είναι αυτό σήμερα, που πολιορκούμαστε καθημερινά από τα κάθε είδους μέσα παρα-πληροφόρησης.

Τέλος, ο Ιερός Χρυσόστομος διακρίθηκε και ως παιδαγωγός. Τον απασχόλησαν οι μέθοδοι διδασκαλίας, ο σκοπός της αγωγής, η προσωπικότητα του παιδαγωγού, η ελκυστικότητα του μαθήματος, οι αντιληπτικές ικανότητες των μαθητών. Σημειώνει ότι ο μαθητής δεν πρέπει να δέχεται παθητικά την προσφερόμενη ύλη, αλλά να συμμετέχει ενεργητικά και να διατυπώνει απορίες και γνώμες. Κάνει λόγο για την αποφυγή καταχρήσεων, ώστε να εξασφαλίζεται η ψυχοσωματική υγεία. Μιλάει για την επίδραση της γυμναστικής και την επενέργεια της μουσικής. Υπογραμμίζει ότι ο παιδαγωγός πρέπει να έχει επιστημονική κατάρτιση και ότι το βασικό του γνώρισμα πρέπει να είναι η αγάπη. Η σύγχρονη παιδαγωγική πιστοποιεί την ορθότητα των διδακτικών και παιδαγωγικών μεθόδων του Χρυσοστόμου. Και καταλήγει ο Ιερός Πατέρας ότι μια τέτοια αγωγή αποβλέπει να καταστήσει τους νέους άξιους «της άνω πολιτείας», καθώς: «Παιδεία μετάληψις αγιότητός εστι». Πραγματικά δεν υπάρχει τελειότερο εκπαιδευτικό σύστημα από αυτό που περιγράφει ο Άγιος Ιωάννης.

Για το σχολείο μας λοιπόν δε θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερος προστάτης και πρότυπο από τον Ιερό Χρυσόστομο. Έτσι, η ονομασία «Ιερός Χρυσόστομος», την οποία φέρουμε ως Εκκλησιαστικό Λύκειο Πατρών, επιφορτίζει όλους μας –μαθητές και εκπαιδευτικούς- με τη βαριά ευθύνη της καλλιέργειας των παραπάνω παρακαταθηκών του Αγίου. Και πράγματι θα ήταν αδιανόητο σε ένα Εκκλησιαστικό σχολείο να μην καθοδηγούνται οι υποψήφιοι κληρικοί με τα πρότυπα της Ιερωσύνης που αναφέρει ο Άγιος. Ούτε βέβαια θα μπορούσε να λειτουργεί χωρίς τις προαναφερθείσες παιδαγωγικές αρχές, αποσκοπώντας πάντα στη σωστή και κατά Χριστόν διαπαιδαγώγηση και μόρφωση των νέων. Ας φανούμε λοιπόν αντάξιοι της βαρύτητας του ονόματος του σχολείου μας.

Αυτές ακριβώς τις νουθεσίες του Αγίου έχοντας κατά νουν και ο σεπτός ποιμενάρχης μας, ο οποίος φέρει επάξια και την προσωνυμία του Ιερού Χρυσοστόμου, μας παρέδωσε ό,τι πιο σύγχρονο υπάρχει σήμερα στην εκπαίδευση. Πρωτίστως όμως θα πρέπει να στοχεύουμε στους καρπούς αυτού του εκπαιδευτηρίου και στην καλλιέργεια της κατά Χριστόν παιδείας. Άλλωστε η εποχή μας επιτάσσει πλέον, όσο ποτέ άλλοτε, να κάνουμε πράξη και βίωμα όσα ορίζει ο Άγιος Ιωάννης.

Βαριά ευθύνη λοιπόν φέρουμε όλοι μας, ιερωμένοι, γονείς, εκπαιδευτικοί και μαθητές. Ο καθένας μας πρέπει να φανεί αντάξιος του λειτουργήματός του για να ανταπεξέλθουμε στις απαιτήσεις των καιρών. Αυτό βέβαια απαιτεί μόχθο και συνεχή προσπάθεια, αλλά κυρίως τη βοήθεια του προστάτη μας Αγίου: «Πάτερ Ιωάννη Χρυσόστομε, πρέσβευε τω Λόγω Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών». Αμήν.