ΠΑΣΧΑΛΙΝΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΤΡΩΝ κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

 

     

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ

 ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ 2022

Ἀριθμ. Πρωτ.: 107    

 ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 400^ή

 Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ

ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΤΡΩΝ

 Πρός  τό Χριστεπώνυμον Πλήρωμα

τῆς Ἱερᾶς καί Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Πατρῶν

 
Παιδιά μου εὐλογημένα,

          Σήμερα, τήν ἡμέρα τήν λαμπρή καί ἁγία, τήν πανευφρόσυνη καί σωτήρια, μέ χαρά ἀνεκλάλητη, ἑορτάζομε τήν Ἀνάσταση τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τήν δική μας ἀνάσταση καί σωτηρία.

          Σήμερα ἑορτάζομε τήν νίκη τῆς ζωῆς ἐναντίον τοῦ θανάτου καί πανηγυρίζομε, γιατί ἀπολαμβάνομε καί πάλι τήν παραδείσια ἀγαλλίαση, τήν εἰρήνη, τήν κοινωνία μέ τόν Σωτῆρα μας, μέ τούς συνανθρώπους μας καί τήν συνδιαλλαγή μας μέ τήν ὃλη δημιουργία τοῦ Θεοῦ.

          Καμμιά δυσκολία, κανένα πρόβλημα, καμμιά στενοχώρια, οὒτε λύπη, οὒτε ἀσθένεια, οὒτε αὐτός ὁ θάνατος δύνανται νά σκιάσουν τήν ἀναστάσιμη χαρά, πού πηγάζει ἀπό τόν Πανάγιο Τάφο, ἀπό τόν ὁποῖον «ζωή φύεται πέρας οὐκ ἔχουσα». Αὐτό βιώνομε, αὐτό ζοῦμε, ὅσοι πιστοί, ὅσοι εὐσεβεῖς καί φιλόθεοι μετέχομε τῆς καλῆς ταύτης καί λαμπρᾶς πανηγύρεως, κατά τόν λόγον τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου.

          Σ’ αὐτή τήν παγκόσμια ἀλλά καί ὑπερκόσμια πανήγυρη μετέχουν οἱ Ἄγγελοι καί πάντες οἱ Ἅγιοι οἱ ἀπ’ αἰῶνος Θεῷ εὐαρεστήσαντες, μετέχει καί ἡ σύμπασα κτίσις. «Σήμερον πᾶσα κτίσις ἀγάλλεται καί χαίρει, ὃτι Χριστός Ἀνέστη καί ἃδης ἐσκυλεύθη».

          Αὐτή τήν ἀναστάσιμη χαρά καί οὐράνια ἐμπειρία γεύονται οἱ θεούμενοι, ὃλοι ὃσοι ἒκαναν τήν καρδιά τους τόπο καταπαύσεως τοῦ σαρκί παθόντος καί ἐκ τάφου ἀνατείλαντος Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

          Ὃλοι οἱ ἂλλοι μένουν ἒξω τοῦ Νυμφῶνος, μένουν δυστυχῶς, ἠθελημένα στό σκοτάδι, ἀπολαμβάνουν τόν ζόφο τῆς θλιβερῆς μοναξιᾶς καί τῆς ἀπανθρωπίας καί βαδίζουν ἀπό τό τίποτα στό πουθενά, ἀφοῦ δέν ζοῦν πραγματικά, ἀλλά ὑπάρχουν ὡς ἁπλές βιολογικές ὑπάρξεις. Γιά τόν ἂνθρωπο, ὁ ὁποῖος διάγει μακράν τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου μας, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς λέγει: «Νοῦς ἀποστάς τοῦ Θεοῦ ἢ κτηνώδης ἢ δαιμονιώδης γίνεται».      

Αὐτή εἶναι ἡ ἀπάντηση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀναστάσεως, αὐτή εἶναι ἡ ἀπάντηση τῶν θεουμένων, τῶν Ἁγίων διαχρονικά, στό ἐρώτημα: «γιατί τόσος πόνος στόν κόσμο, γιατί τόση ὀσμή θανάτου, γιατί τόσο μῖσος, γιατί ὁ πόλεμος, γιατί τόσα ἐγκλήματα, γιατί τόσος παραλογισμός;!!!».

          Παιδιά μου ἀγαπητά καί περιπόθητα,

          Κρατεῖστε στήν καρδιά σας ὡς θησαυρόν ἀτίμητο, τήν χαρά πού πηγάζει ἀπό τόν Πανάγιο Τάφο, ἀπό τόν ὄλβιο Τάφο, ἀπό τό κενό (ἄδειο) καί καινό (καινούργιο) Μνῆμα τῆς Ἀναστάσεως, γιά τήν ὁποία χαρά ὁ ἲδιος ὁ Κύριος μᾶς βεβαιώνει, ὃτι εἶναι ἀτελεύτητη καί οὐδείς δύναται νά μᾶς τήν ἀφαιρέσῃ.

          Φυλάξτε ὡς πολύτιμο μαργαρίτη τήν εἰρήνη, ἡ ὁποία εἶναι ὑπόθεση ἐσωτερική, βαθειᾶς, οὐσιαστικῆς σχέσεως καί κοινωνίας μέ τόν Ἀναστάντα Κύριο καί ἰσορροπίας τῶν ἐσωτερικῶν δυνάμεων τοῦ ἀνθρώπου καί ἡ ὁποία διακτινίζεται ὡς ἑνότητα καί κοινωνία μέ τόν συνάνθρωπο.

          Χαρεῖτε τήν ὀμορφιά τῆς Ἀγάπης, ὃπως βιώνεται στό κλῖμα τῆς Ἀναστάσεως. Ἀκοῦστε τόν ἱερό Ὑμνογράφο, πού ἐν εὐφροσύνῃ παραγγέλλει: «Ἀναστάσεως ἡμέρα καί λαμπρυνθῶμεν τῇ πανηγύρει καί ἀλλήλους περιπτυξώμεθα, εἲπομεν ἀδελφοί καί τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς, συγχωρήσωμεν πάντα τῇ Ἀναστάσει...»

          Ἀπολαῦστε τήν ἀτελεύτητη ζωή, πού εἶναι ὁ ἲδιος ὁ Κύριός μας, ὁ Ὁποῖος σαρκώθηκε, σταυρώθηκε, κατέβηκε στόν ἅδη καί ἀνέστη ἐκ νεκρῶν γιά τήν ἰδική μας σωτηρία καί λύτρωση. Ζῆστε αὐτή τήν οὐράνια μακαριότητα μέσα στήν Ἐκκλησία τῆς Ἀναστάσεως μέ τήν συμμετοχή στήν Μυστηριακή ζωή.

          Μήνυμα ἀγάπης καί ἀσπασμούς ἀναστασίμους ἀπευθύνω μαζί σας, αὐτή τήν κλητή καί ἁγία ἡμέρα καί στούς ἁπανταχοῦ τῆς γῆς εὑρισκομένους Ἕλληνας Ὀρθοδόξους ἀδελφούς μας, οἱ ὁποῖοι κρατᾶνε ὡς θησαυρόν ἀτίμητο τήν Ὀρθόδοξη πίστη καί παράδοσή μας καί ἀγωνίζονται νά βαστάσουν ἄσβεστη τήν λαμπάδα τῆς Ἀναστάσεως καί νά παραδώσουν τήν ἱερά παρακαταθήκη τοῦ Γένους μας, στά παιδιά τους.

          Σᾶς ἐναγκαλίζομαι ὃλους καί σᾶς ἀσπάζομαι ἀναστάσιμα καί  εὒχομαι νά ἒχετε πάντα Ἀνάσταση, χαρά, εἰρήνη καί εὐτυχία στήν καρδιά σας, στό σπίτι σας, στόν τόπο μας.

          Εἰς ἒτη πολλά νά ἑορτάζετε αὐτή τήν λαμπρή καί μεγάλη ἡμέρα. Νά χαίρεστε ὃ,τι ἀγαπᾶτε κατά Θεόν καί νά ἀπολαμβάνετε μόνο εὐτυχισμένες, ἀναστάσιμες, πανευφρόσυνες ἡμέρες καί στιγμές στή ζωή σας.

          Χριστός Ἀνέστη! Ἀληθῶς Ἀνέστη!

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

          U Ο  Π Α Τ Ρ Ω Ν   Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ

 

 

 

Μήνυμα του Οικουμενικού μας Πατριάρχου κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ στη μνήμη του Γρηγορίου του Ε΄

  

Εις την μακράν αλυσίδα των Αρχιεπισκόπων Κωνσταντινουπόλεως, εις τους οποίους ενωρίς η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία ανέθεσε, πλέον των συνήθων επισκοπικών ευθυνών, μείζονας και καιριωτέρας, ως «ζυγόν χρηστόν και φορτίον ελαφρόν», κατά την φωνήν του Κυρίου (πρβλ. Ματθ. ια´, 30), συγκαταριθμούνται προσωπικότητες, αι οποίαι, αίρουσαι μετά χαράς και βαθείας συναισθήσεως τον σταυρόν του χρέους, παρέδιδον αυτόν αλληλοδιαδόχως με μαρτυρικήν αυτεπίγνωσιν, συμφώνως και προς τας επιταγάς της καθ᾽ έκαστα ιστορικής στιγμής. Ούτως, έχομεν Αγίους Αρχιεπισκόπους και Οικουμενικούς Πατριάρχας, οι οποίοι, αναλόγως του χαρίσματός των και των αναγκών του εκκλησιαστικού σώματος, ηνάλωσαν εαυτούς εις την διακονίαν της σωτηρίας του ποιμνίου των ποικιλοτρόπως και εν παντί, αμετακίνητοι εις την πίστιν και στερροί εις την ομολογίαν, μέχρι και αυτού τούτου του δι᾽ αίματος μαρτυρίου, και των οποίων η μνήμη αναζωπυρώνει εις την συνείδησιν της Εκκλησίας την διαρκή παρουσίαν του Αγίου Πνεύματος και ενδυναμώνει το Ορθόδοξον φρόνημα όλων μας.

                                       Ετοιμασία για το κρέμασμα του Πατριάρχου 

       Μιάς τοιαύτης εξεχούσης ιστορικής μορφής, δηλαδή του Οικουμενικού Πατριάρχου Γρηγορίου του Ε´, η εκκλησιαστική μνήμη, με αφορμήν την συμπλήρωσιν διακοσίων ετών από της μαρτυρικής επισφραγίσεως της αγίας αρχιερατικής βιοτής Του και του μαρτυρίου των συν αυτώ, επαναβεβαιώνει και σήμερον εις όλους μας ότι «Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας» (Εβρ. ιγ´, 8) και εμφανίζει εις τον κόσμον την αξίαν την οποίαν έχει διά την αγίαν και αμώμητον πίστιν των Ορθοδόξων, η συνέπεια, το χρέος και η σταθερά προσήλωσις όλων, και πρωτίστως των ποιμένων της λογικής ποίμνης του Χριστού, εις την σωστικήν αλήθειαν του Σταυρού και εις την βεβαιότητα της Αναστάσεως. Αυτήν την ευλογημένην Σταυροαναστάσιμον διάστασιν της εις Χριστόν πίστεως, αδελφοί και τέκνα εν Κυρίω αγαπητά, ζη και επαγγέλλεται ενσυνειδήτως η εν Κωνσταντινουπόλει Αγία του Χριστού Μεγάλη Εκκλησία, η κοινή τροφός των Ορθοδόξων, με υπομονήν και εγκαρτέρησιν, με κόπον και θυσίας, με ελπίδα και αναμονήν, μακράν αποκλεισμών, ακροτήτων, εφημέρων στόχων και εγκοσμίου θεωρήσεως των γεγονότων και της πορείας της ιστορίας.

       

 Η Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία τα πάντα ισχύει εν τω ενδυναμούντι αυτήν Χριστώ, διά να κερδίση και τους εγγύς και τους μακράν της πίστεως. Δεν αφίσταται του ευαγγελικού λόγου και τρόπου, πλην όμως μακροθυμεί και αναμένει. Κηρύττει την επιείκειαν, την ανοχήν, τον σεβασμόν εις το πρόσωπον του ετέρου, βλέπει τους πάντας ως αδελφούς του Κυρίου Ιησού. Διδάσκει την συνύπαρξιν, παραβλέπει και προσβλέπει εις την επιστροφήν των πεπλανημένων και εις την μετάνοιαν των απολωλότων.

         Πλην, δεν ρίπτει τα άγια, διαφυλάττει το «ιώτα» και την «κεραίαν» εις τα ουσιώδη (πρβλ. Ματθ. ε´, 18), εμμένει εις την παρακαταθήκην των Πατέρων, προασπίζεται τας τιμίας παραδόσεις και αρχάς της, δεν εγκαταλείπει τον καλόν αγώνα. Αυτών των σωτηριολογικών και εσχατολογικών προοπτικών τας οροθεσίας υπηρέτησε και ο σήμερον τιμώμενος υπό της Μητρός Εκκλησίας Ιερομάρτυς προκάτοχος ημών Γρηγόριος ο Ε´, ο Οποίος, όπως όλοι οι 'Αγιοι και οι Μάρτυρες, είναι δι᾽ αυτήν αφορμή εγκαυχήσεως και προς Θεόν ευχαριστίας. Είη η μνήμη του Αγίου ενδόξου Ιερομάρτυρος Πατριάρχου Γρηγορίου αμετάθετος οδοδείκτης δι' όλους μας, φωτίζουσα τους λογισμούς και ενδυναμούσα ημάς «ποιείν τα φωταυγή και καθαρά, Θεού θελήματα».

 

                               Η κλειστή θύρα που απαγχονίσθηκε ο Πατριάρχης μας 10-4-1821

ΒΡΑΒΕΥΣΗ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΧΑΛΑΝΔΡΙΤΣΑΣ ΣΕ ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ

 

2^ο Βραβείο στον Πανευρωπαϊκό Διαγωνισμό στην ηλικιακή κατηγορία μαθητών 7-11 χρόνων  για το Δημοτικό Σχολείο Χαλανδρίτσας

Οι μαθητές της Στ’ τάξης του  Δημοτικού Σχολείου Χαλανδρίτσας κατέκτησαν  το 2^ο ευρωπαϊκό βραβείο (ανάμεσα σε 870 έργα) για το συνεργατικό εκπαιδευτικό έργο «In your shoes» που υλοποίησαν κατά το σχολικό έτος 2019-2020 στο μάθημα των Αγγλικών στα πλαίσια του ευρωπαϊκού προγράμματος  eTwinning.

Στο έργο αυτό συμμετείχαν 5 σχολεία από Ελλάδα, Ουκρανία, Ισπανία και Σλοβενία. Πιο συγκεκριμένα:

• τa σχολεία La Benaula και Αnnexa  (Καταλονία, Ισπανία)

• το σχολείο Velika Dolina  (Σλοβενία)

• το σχολείο Velikomikhailivka  (Ουκρανία)

Στόχοι του έργου

·       Η συνειδητοποίηση της έννοιας και της σημασίας της ενσυναίσθησης ως ανθρώπινης αξίας.

·        Η καλλιέργεια της επικοινωνιακής ικανότητας των μαθητών στα Αγγλικά, τόσο γραπτής όσο και προφορικής,  μέσα σε ένα αυθεντικό περιβάλλον μάθησης

·       H βελτίωση των ψηφιακών δεξιοτήτων των μαθητών.

·       Η προώθηση της συνεργασίας με τους συνομιλήκους από τις άλλες χώρες αλλά και με τους συμμαθητές.

·       Η ενθάρρυνση της έκφρασης της γνώμης, της λήψης αποφάσεων, της δημιουργικότητας και του αυτοσχεδιασμού.

Περιγραφή του έργου

Πρόκειται για ένα έργο με κοινωνικό θέμα σκοπός του οποίου ήταν να βάλει τους μαθητές στη θέση ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων και να τους κάνει να συνειδητοποιήσουν πως νιώθουν οι άνθρωποι αυτοί μέσα από ποικίλες δραστηριότητες. Πιο συγκεκριμένα, μπήκαν στη θέση των ανθρώπων με προβλήματα όρασης και  ακοής, αυτών με  κινητικά προβλήματα αλλά και στη θέση  των μεταναστών και  των ηλικιωμένων.

In blind people’s shoes

Για να κατανοήσουν τις δυσκολίες των ανθρώπων με προβλήματα όρασης έκαναν διάφορες δραστηριότητες με κλειστά μάτια. Κινήθηκαν με κλειστά μάτια μέσα στην τάξη, ζωγράφισαν με κλειστά  μάτια, έφτιαξαν σχέδια από πλαστελίνη ακολουθώντας τις οδηγίες των συμμαθητών τους, έκαναν γυμναστική με κλειστά μάτια. Ανακάλυψαν τη γραφή Braille ενώ με τη βοήθεια της τεχνολογίας εφηύραν και σχεδίασαν συσκευές/εργαλεία που θα ήταν χρήσιμα για τους ανθρώπους με προβλήματα όρασης. Η δημιουργικότητα των παιδιών δεν περιορίστηκε μόνο στο σχεδιασμό  αλλά προχώρησε σε πράξη με τη δημιουργία παιχνιδιών για παιδιά με αντίστοιχα προβλήματα που παρουσιάστηκαν ζωντανά από τους δημιουργούς σε videoconference.

In older people’s shoes

Μια ιδιαίτερη και πολύ συγκινητική στιγμή του έργου ήταν όταν οι μαθητές “φόρεσαν τα παπούτσια” των παππούδων και των γιαγιάδων τους. Έφτιαξαν χριστουγεννιάτικες κάρτες για αυτούς και  δημιούργησαν ένα συνεργατικό βιβλίο με φωτογραφίες από αυτούς καθώς και πληροφορίες για τα αγαπημένα τους τραγούδια ή μουσικές όταν ήταν νέοι. Οι περισσότεροι από τους παππούδες και τις γιαγιάδες έκαναν την τιμή στα εγγόνια τους να τραγουδήσουν κιόλας τα τραγούδια αυτά.

In newcomers’ shoes

Στη συνέχεια οι μαθητές μπήκαν στη θέση των μεταναστών για να συνειδητοποιήσουν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στην ξένη χώρα. Έκαναν έρευνα για τον αριθμό των παιδιών που προέρχονται από οικογένειες μεταναστών στα σχολεία τους και αναζήτησαν τραγούδια με θέμα τη μετανάστευση σε όλη την Ευρώπη. Επίσης, έμαθαν και τραγούδησαν το τραγούδι “Yοu could”, ένα μελωποιημένο ποίημα της Καταλανής ποιήτριας Joana Raspall. Το ποίημα μετέφρασε και μελωποίησε για τις ανάγκες του έργου μας ο Καταλανός καθηγητής μουσικής Εduard Boada ενώ οι μαθητές δημιούργησαν το videoclip του τραγουδιού με δικό τους σενάριο και πρωταγωνιστές τους ίδιους.

Ιn deaf people’s shoes

Οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν την νοηματική γλώσσα και να στείλουν μηνύματα ενθάρρυνσης σε αυτή, κάτι που αποδείχτηκε ιδιαίτερα απαιτητικό για αυτούς.

In women’s shoes

Για να τιμήσουμε την ημέρα της γυναίκας στις 8 Μαρτίου, οι μαθητές αναζήτησαν και συνέλεξαν πληροφορίες για σπουδαίες γυναίκες και τη συνεισφορά τους στον κόσμο.

Ένα σημαντικό κομμάτι του έργου αποτέλεσαν οι συνεντεύξεις. Οι μαθητές έγραψαν συνεργατικά ερωτήσεις και πήραν συνεντεύξεις, όπου αυτό κατέστη δυνατό, από ανθρώπους που ανήκουν σε αυτές τις ομάδες οι οποίες στη συνέχεια συγκεντρώθηκαν σε ένα κοινό ψηφιακό βιβλίο.

Στο τέλος, αφού έβαλαν τα “παπούτσια” των διάφορων κοινωνικών ομάδων, οι μαθητές δημιούργησαν ένα συνεργατικό βίντεο με τίτλο Don’t give up! με μηνύματα ενθάρρυνσης και συμπαράστασης για τις ιδιαίτερες καταστάσεις που βιώνουν οι κοινωνικές αυτές ομάδες και οργάνωσαν καμπάνια για συλλογή και δωρεά παπουτσιών.

Ταυτόχρονα με την έναρξη του έργου, ξεκίνησε και το ταξίδι των “Τravelling shoes”. Πρόκειται για 12 ζεύγη παπουτσιών, ένα για κάθε διακρατικη ομάδα,  που ταξίδεψαν σε όλες τις χώρες-εταίρους και  γέμιζαν με λέξεις σχετικές με το θέμα του έργου από τα αντίστοιχα μέλη των ομάδων κάθε χώρας. Στο τέλος του μεγάλου τους ταξιδιού όλες οι λέξεις κάθε ομάδας συγκεντρώθηκαν και με αυτές δημιουργήθηκαν ποιήματα.

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στο έργο για την ασφάλεια στο διαδίκτυο. Οι μαθητές παρακολούθησαν βίντεο για το Netiquette, κατέγραψαν την γνώμη τους πάνω σε αυτό και γιορτάσαμε την ημέρα ασφαλούς διαδικτύου με μια τηλεδιάσκεψη και τη  δημιουργία συνεργατικής αφίσας με κανόνες για ασφαλή πλοήγηση στο διαδίκτυο. Τέλος, σεβόμενοι την πνευματική ιδιοκτησία δημιουργήσαμε μια σελίδα με διάφορες ιστοσελίδες για άντληση δωρεάν μουσικής, εικόνων και βίντεο για τις ανάγκες του έργου μας.

Μέσα από το συγκεκριμένο έργο οι μαθητές συνειδητοποίησαν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι ιδιαίτερες κοινωνικές ομάδες, ταυτίστηκαν συναισθηματικά με αυτές και έγιναν πιο ευαίσθητοι και υποστηρικτικοί απέναντι τους.

Οι μαθητές καλλιέργησαν τις διαπροσωπικές  σχέσεις τόσο με τους συμμαθητές τους όσο και με τους νέους φίλους και ανέπτυξαν τις παρακάτω δεξιότητες: επικοινωνιακές δεξιότητες προφορικού και γραπτού λόγου σε πραγματικό περιβάλλον, ικανότητα διαμεσολάβησης-παράλληλης χρήσης μητρικής και ξένης γλώσσας αλλά και διαπολιτισμικής αντίληψης ανακαλύπτωντας ομοιότητες/διαφορές μεταξύ των χωρών-εταίρων.

 

Οι εντυπώσεις κάποιων απο τους μαθητές που συμμετείχαν στο έργο:

«Το eTwinning μου άρεσε γιατί μιλήσαμε με παιδιά από το εξωτερικό.» (Χ.Σ)

«Το eTwinning μου άρεσε πάρα πολύ επειδή είχε πολλές δραστηριότητες να ασχοληθούμε, μπορούσαμε να κάνουμε φίλους και να πούμε τη γνώμη μας. Επίσης, μου άρεσε επειδή ήμουν σε μια ομάδα με παιδιά από άλλες χώρες.» (Α.Β)

«Το eTwinning μου άρεσε επειδή είχε ωραίες δραστηριότητες όπως τα παιχνίδια με τους τυφλούς που είχαν πολύ ενδιαφέρον. Το eTwinning ήταν και διδακτικό γιατί μας έμαθε να μπαίνουμε στη θέση του άλλου και  να τον καταλαβαίνουμε για τις δυσκολίες της ζωής του.» (Κ.Τ)

«Το project μου άρεσε πάρα πολύ. Με βοήθησε να ξετρίψω την γλώσσα μου διαβάζοντας ξανά και ξανά. Επίσης διασκέδασα με όλες τις δραστηριότητεςπου έγιναν, ειδικά όταν κάναμε το live chat. Ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία που θα μου μείνει  αξέχαστη.»(Ε.Σ)

 

 

Η τελετή απονομής των βραβείων θα γίνει στο πλαίσιο του ετήσιου Ευρωπαικού Συνεδρίου του eTwinning.

Αξίζει να σημειωθεί ότι στο έργο είχε ήδη απονεμηθεί το 1^ο Εθνικό Βραβείο eTwinning στην Κατηγορία Δημοτικό (6-12) στον 15o Εθνικό Διαγωνισμό eTwinning.

 

Η καθηγήτρια της Αγγλικής Γλώσσας                                             Η Διευθύντρια

Διαμαντοπούλου Δήμητρα                                                        Σοφία-Ελίζα Πασχαλίδου

ΠΕΡΙ ΜΕΓΑΟΥ ΑΓΙΑΣΜΟΥ: ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΩΣ ΦΥΛΑΣΣΕΤΑΙ;

 

Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο Μεγάλο Αγιασμό που τελείται την παραμονή των Θεοφανείων και εκείνον της ημέρας της Εορτής των Θεοφανείων;

        Ο Μεγάλος Αγιασμός που επισήμως τελείται την παραμονή της Εορτής των Θεοφανείων και ανήμερα είναι ακριβώς ο ίδιος. Εσφαλμένα κάποιοι ημιμαθείς και πολύξεροι επί παντός εκκλησιαστικού θέματος θεωρούν ότι δήθεν τελείται την παραμονή ο «μικρός Αγιασμός» και την επόμενη 6/01 ο «Μέγας». Και στις δύο περιπτώσεις όμως σε όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίας τελείται η Ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού. Ο Μικρός Αγιασμός τελείται την πρώτη μέρα κάθε μήνα, καθώς και εκτάκτως όταν το ζητούν οι πιστοί σε διάφορες περιστάσεις (εγκαίνια οικιών, καταστημάτων και ιδρυμάτων, σε θεμελίωση κτισμάτων κλπ). Ο Μεγάλος Αγιασμός τελείται μόνο δύο φορές το χρόνο και μόνο στον Ι. Ναό.

Πού φυλάσσεται ο Μέγας Αγιασμός και για ποιο λόγο;

Ο Μεγάλος Αγιασμός φυλάσσεται όλο το χρόνο στο Ναό. Φυλάσσεται όχι άνευ λόγου. Ο λόγος είναι να «μεταλαμβάνεται» από τους πιστούς υπό ορισμένες συνθήκες και προϋποθέσεις όπως η περίπτωση που αφορά στους διατελούντες υπό επιτίμιο του Πνευματικού, που εμποδίζει τη συμμετοχή τους στη Θ. Κοινωνία, για ορισμένο καιρό, και είθισται να δίδεται σ’ αυτούς, για ευλογία, παρηγοριά και στήριξη ο Μέγας Αγιασμός. Κανένα κώλυμα δεν υφίσταται προς τούτο, εφ’ όσον μάλιστα βρίσκονται «εν μετανοία καί εξομολογήσει». Απαραίτητα όμως πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ο Μέγας Αγιασμός δεν υποκαθιστά ούτε αντικαθιστά τη Θεία Κοινωνία του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, για την οποία οφείλουμε με μετάνοια να προετοιμαζόμαστε για τη συχνή λήψη της.

Μπορεί ο Μέγας Αγιασμός να φυλάσσεται στο σπίτι μας και να πίνουμε απ’ αυτόν σε καιρό ασθένειας ή για αποτροπή βασκανίας ή κάθε άλλης σατανικής ενέργειας;

Η απάντηση είναι θετική. Ναι και παρέχεται στο ι. κείμενο της Ακολουθίας του Μεγάλου Αγιασμού, που προβλέπει « ίνα πάντες οι αρυόμενοι και μεταλαμβάνοντες έχοιεν αυτό (το ηγιασμένον ύδωρ…) προς ιατρείαν παθών, προς αγιασμόν οίκων, προς πάσαν ωφέλειαν επιτήδειον….δαίμοσι ολέθριον, ταις εναντίαις δυνάμεσι απρόσιτο…». Έτσι ο πιστός χειραγωγείται με τον εκκλησιαστικό αυτό τρόπο ν’ αποφεύγει άλλες διεξόδους «ξόρκια, μαγείες και άλλες μεθοδείες του πονηρού, και να καταφεύγει στα έγκυρα « α γ ι ά σ μ α τ α » της Εκκλησίας μας, που είναι ο Μέγας Αγιασμός, και ο «μικρός Αγιασμός», ως συνειδητό μέλος της Εκκλησίας, της Ταμειούχου της Θ. Χάριτος. Προϋποτίθεται βέβαια ότι στα σπίτια μας όπου θα φυλάσσεται ο Μέγας Αγιασμός, το καντήλι θ’ ανάβει και θα καίει καθημερινά επιμελώς, θα υπάρχει σωστή πνευματική ζωή και ευλάβεια στα μέλη της οικογένειας, και θ’ αποφεύγεται καθετί που μπορεί να αποδιώχνει τη Θ. Χάρη όπως π.χ. βλασφημίες ή άλλες ακαταστασίες.

Ποια η σχέση νηστείας και Μεγάλου Αγιασμού;

     Στην αρχαία Εκκλησία την παραμονή των Θεοφανείων – όπως την παραμονή του Πάσχα και της Πεντηκοστής – γινόταν η βάπτιση των Κατηχουμένων, δηλ. των νέων χριστιανών. Τα μεσάνυχτα τελούνταν ο αγιασμός του ύδατος για την τελετή του Βαπτίσματος. τότε εισήχθη η συνήθεια – οι χριστιανοί να παίρνουν από το αγιασμένο νερό και να πίνουν ή να το μεταφέρουν στα σπίτια τους για ευλογία και να το διατηρούν ολόκληρο το χρόνο. «Δια τούτο και εν μεσονυκτίω κατά την εορτήν ταύτην άπαντες υδρευσάμενοι, οίκαδε τα νάματα αποτίθενται, και εις ενιαυτόν ολόκληρον φυλάττουσι» (Λόγος Ι. Χρυσοστόμου εις τό άγιον βάπτισμα του Σωτήρος. PG 49, 366). Αργότερα όμως, η ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού απομονώθηκε απ’ αυτή του Βαπτίσματος και τελείται όπως προαναφέραμε. Παρέμεινε η ευλαβής συνήθεια οι πιστοί να μεταλαμβάνουμε και να παίρνουμε από το αγιασμένο νερό. Έτσι, στη σημερινή εποχή, οι τακτικώς μεταλαμβάνοντες των Αγ. Μυστηρίων και τηρούντες τα των νηστειών της Εκκλησίας, όπως και της 5ης Ιανουαρίου, που η νηστεία αυτή αφορά μόνο την προετοιμασία μας για τη μεγάλη Δεσποτική Εορτή, είναι ήδη έτοιμοι, ώστε να μεταλάβουν από το Μεγάλο Αγιασμό και της 5ης και της 6ης Ιανουαρίου. Σε άλλη περίπτωση των επιτιμίων κ.λ.π. ενδείκνυται να τελείται προηγουμένως σχετική νηστεία, όπως ορίζει ο Πνευματικός.  (EΚΚΛΗΣΊΑ on line).

    Εις το Άγιον Όρος οι μοναχοί κοινωνούν του Μεγάλου Αγιασμού όχι μόνον κατά την ημέρα των Θεοφανείων, αλλά κατά την συνήθειά τους να πίνουν αγιασμό κάθε μέρα μετά την Θ. Λειτουργία, πίνουν από τον Μ. Αγιασμό της παραμονής όλο το οκταήμερο μετά τα Φώτα, μέχρι της αποδόσεως της εορτής. Επομένως, πίνεται ο Αγιασμός αυτός. Και πίνεται, ως γνωστόν, μετά την Θεία Μετάληψη και πριν να πάρουμε το αντίδωρο (ή ο,τιδήποτε άλλο).  

    Με το ραντισμό του Μ. Αγιασμού εκδιώκονται από κάθε τόπο τα πονηρά πνεύματα· συγχωρούνται συγγνωστά καθημερινά αμαρτήματα, δηλαδή δαιμονικές φαντασίες και αισχροί λογισμοί, εκδιώκονται ασθένειες και δίδεται ψυχική και σωματική υγεία. Και για να λεχθεί πιο συνοπτικά: όλοι όσοι τον δέχονται με πίστη παίρνουν αγιασμό και ευλογία.

 

Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ ΚΥΡΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

 

Απεβίωσε ο Μητροπολίτης Καστορίας Σεραφείμ, ο οποίος είχε διαγνωστεί θετικός στον κορωνοϊό στις αρχές Δεκεμβρίου.Ο 61χρονος Μητροπολίτης είχε διαγνωσθεί θετικός στον ιό στις αρχές Δεκεμβρίου και είχε μεταφερθεί στο 424 Γ.Σ.Ν.Ε, ενώ στις 20 Δεκεμβρίου, πριν από περίπου μία εβδομάδα, είχε κριθεί αναγκαία η διασωλήνωσή του από τους θεράποντες γιατρούς του. 

Ο Μακαριστός Μητροπολίτης Καστορίας Σεραφείμ (κατά κόσμον Ιωάννης Παπακώστας) γεννήθηκε το 1959 στο Αγναντερό Καρδίτσας και φοίτησε στην Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών, στην Ανωτέρα Εκκλησιαστική όπου αποφοίτησε το 1983.

Ο θάνατος του Μητροπολίτη Καστοριάς Υπερτίμου και Εξάρχου Άνω Μακεδονίας έχει βυθίσει στη θλίψη όλη την περιοχή. 

Σε παρέμβασή του, με τίτλο "Προβληματίζομαι..." ο Μητροπολίτης μεταξύ άλλων δήλωνε στις 3 Δεκεμβρίου: "Είμαι, λοιπόν, υπέρ των μέτρων, όπως και πιο πάνω δήλωσα, γιατί πρέπει να προστατέψουμε την υγεία του ανθρώπου, την υγεία του καθενός μας. Γι’ αυτό και συνιστώ ανεπιφύλακτα όλα αυτά τα οποία σήμερα μας προτείνουν οι επιστήμονες. Θέλω, όμως, να δηλώσω ότι επιθυμώ οι ναοί μας να είναι ανοιχτοί, «για να μείνει ανοιχτή και μία χαραμάδα ελπίδας μέσα μας. Λίγο φως. Το οξυγόνο της θείας λατρείας μας είναι πολύ πιο αναγκαίο από το οξυγόνο της αναπνοής». Επιθυμώ οι ναοί να μείνουν ανοιχτοί. Ο λαός μας το απαιτεί, διότι δεν μπορεί να κάνει Χριστούγεννα με κλειστούς ναούς…"

 Το άρθρο του Σεραφείμ αναλυτικά

 Προβληματίζομαι με τα όσα συμβαίνουν στον τόπο μας. Προβληματίζομαι με την τρομοκρατία και τον φόβο που ασκείται στον ελεύθερο στη σκέψη και αδούλωτο στην καρδιά Έλληνα Ορθόδοξο.

Και ποιός δεν προβληματίζεται τις ημέρες αυτές, από τον απρόσκλητο επισκέπτη, τον ιό, που καθήλωσε την έπαρση όλων μας, την οφρύν των ισχυρών της γης και ακόμη και αυτήν την επιστήμη; Ήρθε να μας θυμίσει πόσο αδύναμοι είμαστε και πόσο μικροί μπροστά στα μάτια του Θεού. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα απολύτως χωρίς την παρουσία Του στη ζωή μας : «Χωρίς εμού, ου δύνασθε ποιείν ουδέν»[1].

Προβληματίζομαι, όταν βλέπω τα αστυνομικά όργανα να περιφρουρούν τον υπερμεγέθη Ιερό Ναό του Αγίου Ανδρέα στην Πάτρα, μην τυχόν και πλησιάσει κανείς κατά την ημέρα της εορτής του Πρωτοκλήτου Αποστόλου, που τόσο ευλαβικά τιμάται στην πρωτεύουσα της Πελοποννήσου. Σκέφτηκα, μήπως θα συλλάβουν τον απόστολο, ο οποίος επί τόσα χρόνια είναι ο προϊστάμενος των Πατρέων και ο οποίος έσωσε την ιερά του κληρουχία – την πόλη που μαρτύρησε και κατέχει ως πολύτιμο θησαυρό τον τάφο του και τη χαριτόβρυτο τιμία κάρα του – από πολλές δυσκολίες και ισχυρούς σεισμούς, ικετεύοντας τον Δεσπότη Χριστό για τα παιδιά του; Έτσι τον είδε ο Όσιος Παΐσιος, γονατιστό στον θρόνο του Δεσπότου Χριστού, να Τον παρακαλεί για την Πάτρα και τους Πατρινούς. «Είναι παιδιά μου», του έλεγε, «και σε παρακαλώ να τους βοηθήσεις». Αυτό, μάλιστα, το διηγήθηκε ο ίδιος στον μακαριστό Μητροπολίτη Πατρών, κυρό Νικόδημο.

Προβληματίζομαι, όταν παραθεωρείται η Εκκλησία και μάλιστα, τοποθετείται η λατρεία κάτω ακόμη και από τις καθημερινές συνήθειες του κάθε ανθρώπου. Μπορούμε να περπατούμε, μπορούμε να επισκεπτόμαστε τις υπεραγορές, μπορούμε να αθλούμαστε, μπορούμε να βγάζουμε βόλτα το κατοικίδιό μας, αλλά δεν μπορούμε να εκκλησιαστούμε. Δεν μπορούμε να κοινωνήσουμε των Αχράντων Μυστηρίων. Δεν μπορούμε να πάρουμε μέσα μας την αθάνατη τροφή, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Μα, ο άνθρωπος είναι διφυής και δισυπόστατος! Αποτελείται από ύλη και από πνεύμα και το πνεύμα τρέφεται με την αθάνατη τροφή και ζωογονείται με τη χάρη του Θεού.

Η Εκκλησία είναι για τη ζωή των Χριστιανών, ότι είναι ένα νοσοκομείο ή ένα θεραπευτήριο για τη ζωή των ασθενούντων. Μάλιστα, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος την ονομάζει «το μέγα και θαυμαστόν και ευρύχωρον πανδοχείον»[2]. Κι όπως μέσα στο νοσοκομείο υπάρχουν ιατροί, νοσοκόμοι και ασθενείς, το ίδιο συμβαίνει και μέσα στην Εκκλησία.

Υπάρχουν οι ιατροί, οι ποιμένες της Εκκλησίας, που χειρίζονται την τέχνη της ιατρικής και, με τη χάρη των Ιερών Μυστηρίων, παρέχουν τη θεραπεία της ψυχής και του σώματος σε αυτούς οι οποίοι την ζητούν. Αυτό σημαίνει κάτι πολύ σπουδαίο, ότι γνωρίζουν δηλαδή τι είναι η υγεία, είναι οι ίδιοι υγιείς και παρέχουν την υγεία και στους ασθενούντες. Αν δεν υπάρχει υγεία σε αυτούς, δεν μπορούν και να τη μεταδώσουν, άρα και να θεραπεύσουν. Υπάρχουν οι νοσοκόμοι, που βοηθούν τους γιατρούς στο έργο της θεραπείας, υπάρχουν και οι άρρωστοι, που ζητούν τη θεραπεία.

Μπορούμε να κλείσουμε ένα νοσοκομείο;    Μπορούμε να βομβαρδίσουμε ένα νοσοκομείο;

Βεβαίως, τοποθετούμαι ευθέως : είμαι υπέρ των μέτρων για την προστασία της υγείας του ανθρώπου. Έχω συστήσει μέχρι τώρα άπειρες φορές στον ακριτικό λαό της Καστοριάς να απέχει από τους συνωστισμούς, να φορά τη μάσκα, την οποία συνιστούν οι λοιμωξιολόγοι, όπως π.χ. η εξαίρετη κ. Γιαμαρέλλου, έχω συστήσει, ακόμη, όταν οι Εκκλησίες ήταν ανοιχτές, να τηρούνται επακριβώς οι αποστάσεις.

Προβληματίζομαι, ακόμη, γιατί στην Κύπρο, στην Αγγλία, στη Γαλλία, στην Ολλανδία, στην Πολωνία, σε χώρες της Ευρώπης δηλαδή, με πολλές από αυτές να έχουν πιο επιβαρυμένο φορτίο από το δικό μας, σύμφωνα με τις δηλώσεις των επιστημόνων αλλά και την παραδοχή της ελληνικής κυβέρνησης, οι τόποι λατρείας δεν έκλεισαν καθόλου ή ανοίγουν με περιορισμούς. Το ίδιο και στις ΗΠΑ, με βάση πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Μήπως, άραγε, η αβίαστη τέλεση των θρησκευτικών καθηκόντων δεν κατοχυρώνεται συνταγματικά στην Ελλάδα;

Προβληματίζομαι ακόμη περισσότερο γι’ αυτόν τον λαό που υποφέρει. Πονεμένος, άνεργος, πτωχός, δεν έχει που να ακουμπήσει, περιμένει μια ανάσα. Περιμένει έναν λόγο, μια παρηγοριά, ιδιαίτερα τις ημέρες αυτές τις μεγάλες της πίστεώς μας. Να επισκεφθεί τους ναούς, να συμμετάσχει στις ιερές ακολουθίες και όχι να τις παρακολουθήσει, γιατί, δεν πρόκειται για θέατρο όπως πολλοί νομίζουν ,αλλά για βιωματική συμμετοχή στα δεσποτικά γεγονότα, τα οποία εορτάζει η Εκκλησία μας, ο λαός μας, αυτό το μικρό λήμμα. Άλλωστε, η Εκκλησία ποτέ δεν στάθηκε στους πολλούς, παρά στους ολίγους, κατά τον λόγο του Χριστού : «μη φοβού το μικρόν ποίμνιον»[3]. Αυτό το μικρό ποίμνιο ζητεί να πάρει τη χάρη του Θεού που τόσο έχει ανάγκη και μάλιστα, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, που ανακαινίζει την ύπαρξη του ανθρώπου.

Προβληματίζομαι, όταν ακούω ότι για όλα φταίει η Εκκλησία. Αυτή που μέχρι σήμερα προσέφερε τα πάντα για τον λαό της. Θέλουμε την Εκκλησία να μην έχει φωνή, να μην έχει λόγο, να ασκεί μόνο τη φιλανθρωπία και τη διακονία της στον παράγοντα άνθρωπο, όπως την εφήρμοζε όλα τα χρόνια από την ίδρυσή της και ιδιαίτερα σήμερα, με χιλιάδες συσσίτια και αμέτρητη βοήθεια. Την αναγνωρίζουμε μόνο γι’ αυτό και τη θέλουμε μόνο γι’ αυτό, με συνέπεια εκείνοι που διακονούν το έργο της με σύνεση και ακρίβεια να μην υπολογίζονται από τους κρατούντες. Προτιμούν, μήπως, να μην έχουν φωνή, να μην εισακούονται, όπως οι υπόλοιπες τάξεις του λαού μας και να χαρακτηρίζονται ως «ανθρωπάκια»;

Προβληματίζομαι, όταν βλέπω στη Ρουμανία και σε άλλα κράτη τους ανθρώπους, έστω και αποσπασματικά εντός και εκτός των ναών, να προσεύχονται και να ζητούν το έλεος του Θεού. Να λιτανεύουν, ακόμη, τα ιερά λείψανα και να ικετεύουν τον Άγιο Θεό, Επίσκοποι και Πρεσβύτεροι, για τη σωτηρία του λαού του Θεού. Θα πείραζε, άραγε, να ήταν ανοιχτοί οι ναοί όπως γίνεται σε άλλα κράτη, με όλα εκείνα τα μέτρα τα οποία προβλέπει η πολιτεία για την αποφυγή μετάδοσης αυτής της μολυσματικής ασθενείας;

Σκεφθήκαμε τι γίνεται μέσα στα σπίτια του λαού μας, τα ψυχολογικά προβλήματα, την ενδοοικογενειακή βία κι όλα εκείνα τα επακόλουθα; Ξεχνούμε, ακόμη, τις αυτοκτονίες; Αγνοούμε τον κόπο στον οποίο υποβάλλονται Επίσκοποι και Πρεσβύτεροι της Εκκλησίας, προκειμένου να κρατούν σε ηρεμία αυτόν τον πονεμένο λαό και να τον αποτρέπουν από δυσάρεστες καταστάσεις; Έλεγα σε κάποιο υψηλόβαθμο της πολιτείας, πριν από καιρό, ότι δεν πρέπει να στεκόμαστε μόνο στην προσφορά της Εκκλησίας στα υλικά αγαθά, αλλά κυρίως στα πνευματικά, γιατί η Εκκλησία με το Μυστήριο της Εξομολογήσεως χαρίζει γαλήνη, ισορροπία και προσαρμοστικότητα στις καρδιές των ανθρώπων.

Είμαι, λοιπόν, υπέρ των μέτρων, όπως και πιο πάνω δήλωσα, γιατί πρέπει να προστατέψουμε την υγεία του ανθρώπου, την υγεία του καθενός μας. Γι’ αυτό και συνιστώ ανεπιφύλακτα όλα αυτά τα οποία σήμερα μας προτείνουν οι επιστήμονες. Θέλω, όμως, να δηλώσω ότι επιθυμώ οι ναοί μας να είναι ανοιχτοί, «για να μείνει ανοιχτή και μία χαραμάδα ελπίδας μέσα μας. Λίγο φως. Το οξυγόνο της θείας λατρείας μας είναι πολύ πιο αναγκαίο από το οξυγόνο της αναπνοής»[4]. Επιθυμώ οι ναοί να μείνουν ανοιχτοί. Ο λαός μας το απαιτεί, διότι δεν μπορεί να κάνει Χριστούγεννα με κλειστούς ναούς…

 Για εμάς, ο ναός δεν είναι ένας χώρος συνηθισμένος όπως άλλοι χώροι, αλλά τόπος αφιερωμένος στον Θεό, που έχει ένοικο τον Θεό και πλούσια την παρουσία της χάριτός Του. Γι’ αυτό, ο Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης θα πει πώς η Εκκλησία είναι το σχολείο της πίστεως και της λατρείας που θεμελίωσε ο ίδιος ο Θεός. Η ψυχή μέσα στον ναό μαλακώνει από την κατανυκτική προσευχή και τα δάκρυα που τρέχουν από τα μάτια μας. Μέσα στον άγιο ναό και εμείς οι ίδιοι γινόμαστε ναός του Αγίου Πνεύματος με τις προσευχές, τα λόγια του Θεού και τα μυστήρια[5].

Προβληματίζομαι, αλλά ελπίζω!  Προβληματίζομαι, αλλά δεν απελπίζομαι!

Προβληματίζομαι και αναμένω…  Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος είναι αποκαλυπτικός και σήμερα :

«Έρρει τα καλά, γυμνά τα κακά, ο πλούς εν νυκτί, πυρσός ουδαμού, Χριστός καθεύδει»[6]. Ο Χριστός καθεύδει, ο Χριστός προσμένει τη μετάνοιά μας για να κοπάσει η θύελλα. Προσμένει την τόλμη της πίστεως για να ακουστεί ο προστακτικός Του λόγος : «Σιώπα, πεφίμωσο»[7]…

 Πηγή: https://www.skai.gr/news/greece/apeviose-o-mitropolitis-kastorias-serafeim-exase-ti-maxi-me-ton-koronoio

Follow us: @skaigr on Twitter | skaigr on Facebook | @skaigr on Instagram

ΜΗΝΥΜΑ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΤΡΩΝ κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

 ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ

 

ΜΗΝΥΜΑ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 378^Η 

 

Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ

ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΤΡΩΝ

 

Πρός

τό Χριστεπώνυμον Πλήρωμα

τῆς Ἱερᾶς καί Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Πατρῶν

           

            Παιδιά μου ἀγαπητά καί περιπόθητα,

 

          Ἓνα ἀκόμη ἒτος πέρασε ἀπό τήν ζωή μας καί ἢδη ἀνατέλλει-ἀνέτειλε ὁ νέος ἐνιαυτός τῆς χρηστότητος Κυρίου, ὃπως λέγομε στήν Ἐκκλησιαστική γλῶσσα.

          Τό παρελθόν ἒτος, ἦτο κατά κοινήν ὁμολογίαν, ἒτος δύσκολο , θά ἠδυνάμεθα δέ νά εἲπωμεν, ἐπώδυνον, ἀφοῦ κοντά στά ἂλλα, ἦλθε νά προστεθῇ καί ἡ λοιμική νόσος, τοῦ λεγομένου νέου κορωνοϊοῦ, ἡ ὁποία ἐβασάνισε καί βασανίζει, τόσο τήν πατρίδα μας, ὃσο καί  τόν κόσμον ὃλο.

          Ἓνας ἀόρατος ἰός ἀνεστάτωσε τήν γῆν ἃπασα καί κατέδειξε, πόσον ἀδύναμον ὂν εἶναι ὁ ἂνθρωπος.

          Κατά τό παρελθόν ἒτος μᾶς ἐδόθη κατά μοναδικό καί ἰδιαίτερο τρόπο ἡ εὐκαιρία νά ἀναθεωρήσωμε πολλά ἀπό τά θέματα τῆς ζωῆς μας, τά ὁποῖα μέχρι τώρα θεωρούσαμε δεδομένα καί αὐτονόητα. Νά κατανοήσωμε τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ , ἡ ὁποία ἐκφράζεται μέσα ἀπό τά δῶρα Του, τήν ζωή, τήν ὑγιεία, τήν κοινωνικότητα, τήν ἐλευθερία. Νά διαπιστώσωμε ἀκόμη, ὃτι δέν εἲμαστε ἂτρωτοι καί παντοδύναμοι καί ὡς ἐκ τούτου πρέπει νά ταπεινωθοῦμε ἐκζητοῦντες τό μέγα ἒλεος τοῦ Κυρίου, μέσα ἀπό τήν θερμή καί ἐκ βάθους καρδίας προσευχή καί τήν μετάνοια. Ναί, ἀδελφοί μου, τήν μετάνοια, διότι ἐμακρύνθημεν ἀπό τήν ὁδόν τοῦ Κυρίου, ἐθεοποιήσαμε τόν ἑαυτό μας καί τήν ὓλη καί ἐλησμονήσαμε τόν Θεό. Ἲσχυσε δυστυχῶς, ἐκεῖνο τό ὁποῖον ἀναφέρεται στήν Ἁγία Γραφή γιά τόν παλαιόν Ἰσραήλ. «Ἐλιπάνθη, ἐπαχύνθη, ἐπλατύνθη καί ἐγκατέλειπε τόν Θεόν τόν ποιήσαντα αυτόν, καί ἀπέστη ἀπό Θεοῦ σωτῆρος αὐτοῦ…(Δευτερον, 32,15)     

          Ἦλθε, λοιπόν, ὡς παιδαγωγία τοῦ Θεοῦ, ἡ συγκεκριμένη δοκιμασία, ὣστε νά ἀλλάξωμε τρόπο ζωῆς, ὡς πρός τήν σχέση μας μέ τόν Θεό, μέ τόν συνάνθρωπό μας, ἀλλά καί μέ τόν ἲδιο τόν ἑαυτό μας.

          Κρατώντας,  ὃσα θετικά, μέσα ἀπό τίς ὀδυνηρές ἐμπειρίες τοῦ περασμένου ἒτους, εἰσερχόμεθα στόν καινούργιο χρόνο μέ βεβαίαν τήν κατά Θεόν ἐλπίδα, ὃτι Ἐκεῖνος, ὁ Κύριος μας δηλαδή, θά ἐλεήσῃ καί θά εὐδοκήσῃ, ὣστε νά ἐξέλθωμε ἐκ τῆς ὀδυνηρᾶς καταστάσεως, ἡ ὁποία προῆλθε ἓνεκα τῶν πολλῶν μας ἁμαρτιῶν.

          Ὃπως καί κατά τήν παρελθοῦσα μεγάλη ἑορτή τῶν Χριστουγέννων εἲπαμε, ἒτσι καί τώρα ἐπαναλαμβάνομε ὃτι ἡ κραυγή τῆς ψυχῆς μας, ὁ πόθος γιά λύτρωση, ὁ στεναγμός καί τά δάκρυα τῆς μετανοίας μας, ἢδη ἒφθασαν στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ, μεταφερόμενα ἀπό τήν Παραμυθία τῶν ἀνθρώπων, τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο δηλαδή, τόν Ἃγιον Ἀπόστολον Ἀνδρέα καί ὃλους τούς Ἁγίους μας.

          •Ὃμως ἐκτός ἀπό τήν λεγομένη πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ, τήν Πατρίδα μας ἀπησχόλησαν καί κατά τό παρελθόν ἒτος οἱ προκλήσεις τῶν ἐξ’ ἀνατολῶν γειτόνων μας, οἱ ὁποῖοι πάντοτε παρέχουν πράγματα στήν Ἑλλάδα. Ἀπό αἰώνων, ὃμως, ἀντιμετωπίσαμε  μέ ἀκράδαντη πίστη στόν Θεό καί μέ φιλοπατρία μεγίστη, ἀλλά καί μέ τήν μεταξύ μας ἑνότητα, τήν βάρβαρη αὐτή καί προκλητική συμπεριφορά. Τό ἒτος 2020 σημαδεύτηκε ἀπό τήν ὑβριστική γιά τήν Ὀρθοδοξία, τόν Χριστιανισμό γενικώτερα καί τόν πολιτισμό, ἀπόφαση τῆς Τουρκίας νά μετατρέψῃ σέ τζαμί τόν Ναό τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας στήν Κωνσταντινούπολη, τό ἱερόν αὐτό παλλάδιο τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλά καί τήν ξακουστή Μονή τῆς Χώρας. Γιά μιά ἀκόμη φορά ἡ Τουρκία ἒδειξε τό πραγματικό της πρόσωπο.

          •Κατά τό ἒτος 2021, συμπληρώνονται 200 χρόνια, ἀπό τήν ἒκρηξη τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως γιά τήν ἀποτίναξη τοῦ Τουρκικοῦ ζυγοῦ.

          Καλούμεθα, ἃπαντες, οἱ Ἓλληνες, κατά τόν ἑορτασμό αὐτῆς τῆς ἐπετείου, νά σκύψωμε μέ εὐλάβεια πάνω ἀπό τά Κόκκαλα τῶν προγόνων μας τά ἱερά καί τιμῶντες τίς θυσίες τῶν ἡρώων καί μαρτύρων, οἱ ὁποῖοι προσεφέρθησαν ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος, νά τούς ὑποσχεθοῦμε ὃτι θά κρατήσωμε τήν ἱερά παρακαταθήκη πού μᾶς παρέδωσαν καί θά παραδώσωμε ἀναμμένη τήν λαμπάδα στούς ἐπιγενομένους, ὣστε ἡ Πατρίδα μας νά συνεχίσῃ νά ἀναπνέῃ τόν ἀέρα τῆς ἐλευθερίας καί νά τυγχάνῃ σεβασμοῦ, ὃπως τῆς ἀξίζει, ἀπό ἡμετέρους καί ξένους.

          Ἡ τιμή στούς ἡρωϊκούς προγόνους μας, πού ἑνωμένοι, ἀντιμετώπισαν τήν σκληρή, βάρβαρη καί ἀπάνθρωπη τυραννία τετρακοσίων (400) ἐτῶν καί γιά τίς βόρειες περιοχές τῆς Ἑλλάδος πεντακοσίων (500), εἶναι χρέος καί ὀφειλή μεγίστη πρός αὐτούς καί μάθημα καί παράδειγμα γιά μᾶς καί τούς μετά ταῦτα.

          Οἱ δυνάμεις πού ἐνεψύχωσαν τόν Λαό μας, ὣστε νά ἀγωνισθῇ καί νά νικήσῃ ἦταν ἡ ἀκράδαντη πίστη στόν Ἀληθινό Θεό καί ἡ ἀγάπη πρός τήν Πατρίδα.

          Μέ αὐτά τά ἐφόδια καί μέ ἑνότητα μεταξύ τους οἱ Ἓλληνες, ἐμεγαλούργησαν. Εἶναι καιρός λοιπόν, νά συνειδητοποιήσωμε ποιό εἶναι τό ἐφαλτήριο γιά τήν νίκη, τήν πρόοδο, τήν τιμή καί τήν δόξα.

          Ὃλοι μας μιλοῦμε γιά τήν ἑπομένη ἡμέρα, δηλαδή γιά τήν ἡμέρα μετά τίς πολλές δυσκολίες πού περάσαμε καί περνᾶμε, ἓνεκα τῶν προαναφερθεισῶν καταστάστεων, τῶν δυσχερειῶν ἐπίσης στήν οἰκονομία καί σέ ἂλλες πτυχές τῆς πνευματικῆς  καί κοινωνικῆς μας ζωῆς.

          Βασική προϋπόθεση γιά τήν ἒξοδο ἀπό τίς πολλές μας ταλαιπωρίες, εἶναι νά κατανοήσωμε τήν ἀνθρώπινη ἀδυναμία μας καί τήν παντοδυναμία  καί τό ἂπειρον ἒλεος τοῦ Θεοῦ.

          Νά ἀξιοποιήσωμε τήν ἐμπειρία μέσα ἀπό τίς περιπέτειες τῆς ζωῆς μας καί τῆς κοινωνίας μας, νά ἀτενίσωμε μέ προσευχητική διάθεση καί ἀπόφαση μετανοίας πρός τόν οὐρανό καί νά εὐχαριστήσωμε τόν Θεό γιά τήν βοήθειά Του μέσα ἀπό τήν Ἐπιστήμη, ἡ ὁποία εἶναι δῶρο  τοῦ Θεοῦ.

          Ἐπίσης, νά βιώσωμε βαθειά τήν ἒννοια καί τήν οὐσία τῆς ἐλευθερίας πού μᾶς χάρισε Ἐκεῖνος μέσῳ τῶν ἀγώνων τῶν ἡρώων καί μαρτύρων προγόνων μας καί νά προχωρήσωμε μέ ἀκράδαντη πίστη στόν Θεό, ἑνότητα καί ὁμοψυχία, στό μέλλον.

          Τό χρωστᾶμε στούς ἐνδόξους προγόνους μας, σέ μᾶς τούς ἲδιους, στά παιδιά μας.

          «Εἲμαστε λαός μέ παλληκαρίσια ψυχή πού κράτησε τά βαθειά κοιτάσματα τῆς μνήμης του σέ καιρούς ἀκμῆς καί σέ αἰῶνες διωγμῶν καί ἂδειων λόγων. Τώρα πού  ὁ τριγυρινός μας κόσμος μοιάζει νά θέλῃ νά μᾶς κάνῃ τροφίμους ἑνός οίκουμενικοῦ πανδοχείου, θά τίς ἀπαρνηθοῦμε ἆρα γε αὐτές τίς μνῆμες; Δέν γυρεύω μήτε τό σταμάτημα, μήτε τό γύρισμα πρός τά πίσω. Γυρεύω τόν νοῦ, τήν εὐαισθησία καί τό κουράγιο τῶν ἀνθρώπων νά προχωροῦν ἐμπρός».(Σεφέρης)

          Σᾶς ἀσπάζομαι ἐν Κυρίῳ καί σᾶς εὒχομαι αἲσιον, εὐτυχισμένο καί εὐλογημένον ἀπό τόν Θεό τό νέον Ἒτος.

 

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

 Ο ΠΑΤΡΩΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ